"Eve hoş geldin..."
Bu sözler motelin duvarlarında yankılanırken siyah sisin içinden uzanan eller Mert'e doğru yaklaşıyordu.
Elif, Mert'in kolunu tuttu.
— Koş!
Herkes merdivenlere doğru kaçmaya başladı.
Arkalarından gelen fısıltılar giderek çoğalıyordu.
"Geri dön..."
"Kapıyı aç..."
"Bize katıl..."
Mert kulaklarını kapattı ama sesler zihninin içinden geliyordu.
Resepsiyona ulaştıklarında yaşlı adam eski bir sandığın kapağını açtı.
İçinden sararmış bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafı Mert'e uzattı.
Mert'in elleri titriyordu.
Fotoğrafa baktığında nefesi kesildi.
Fotoğrafta genç bir kadın, kucağında yeni doğmuş bir bebekle gülümsüyordu.
Bebeğin boynunda, Mert'in yıllardır taktığı gümüş kolye vardı.
Fotoğrafın arkasında şu cümle yazıyordu:
"13 Ekim... Mert'i ne olursa olsun motelden uzaklaştırın. Kapı onu bir gün geri çağıracak."
Mert'in gözleri doldu.
— Bu... annem mi?
Yaşlı adam başını eğdi.
— Evet... Ve seni kurtarmak için hayatını feda etti.
Tam o anda üst kattan korkunç bir çığlık duyuldu.
Can'ın sesi...
— Yardım edin!
Herkes yukarı koştu.
Koridora vardıklarında Can ortada yoktu.
Yerde sadece kanlı ayak izleri vardı.
İzler...
13 numaralı odaya gidiyordu.
Kapı hâlâ açıktı.
İçeriden siyah sis yerine bu kez loş kırmızı bir ışık yayılıyordu.
Ege cesaretini toplayıp kapıya yaklaştı.
İçeri baktığı anda yüzü bembeyaz kesildi.
— Hayır... Bu olamaz...
Mert omzunun üzerinden baktı.
Odanın içinde eski bir çocuk odası vardı.
Duvarlarda oyuncaklar...
Kırık bir beşik...
Ve beşiğin üzerinde tozlu bir isim yazıyordu:
"MERT"
Tam o sırada beşik kendi kendine sallanmaya başladı.
Gıcır... Gıcır... Gıcır...
Ardından beşiğin içinden ince bir çocuk sesi duyuldu:
"Anne... Beni neden burada bıraktın?"
Odanın kapısı büyük bir gürültüyle kapandı.
GÜÜÜM!
Mert, Elif ve Ege...
13 numaralı odanın içinde mahsur kalmıştı.
8. Bölüm Sonu...