Koridordaki kapılar tek tek kapanırken motel sanki canlı bir varlığa dönüşmüştü.
Mert kapıyı zorladı.
Açılmıyordu.
Camlar kırılmıyordu.
Sanki görünmez bir güç onları içeride tutuyordu.
Yaşlı adam derin bir nefes aldı.
— Artık sizi seçti...
Elif korkuyla sordu:
— Kim bizi seçti?
Yaşlı adam cevap vermeden resepsiyon masasının altından eski, deri kaplı bir günlük çıkardı.
Tozunu üfledi.
— Bunu elli yıl sakladım. Bir gün yine okunacağını biliyordum...
Mert günlüğü açtı.
İlk sayfada şu cümle yazıyordu:
"Bu motelden kimse kurtulamaz. Çünkü 13 numaralı odanın kapısı bir yere değil... başka bir dünyaya açılır."
Sayfaları çevirdikçe korkunç olaylar ortaya çıkıyordu.
Yıllar boyunca onlarca kişi bu motelde kaybolmuştu.
Hiçbirinin cesedi bulunamamıştı.
Son sayfaya gelince herkesin kanı dondu.
Sayfanın ortasında altı fotoğraf vardı.
Mert...
Elif...
Can...
Aslı...
Ege...
Ve...
Nihat.
Fotoğraflar bugüne aitti.
Sanki biri onları yolculuğa çıkmadan önce izlemişti.
Fotoğrafların altında ise tek bir tarih yazıyordu.
Bugün.
Ve hemen altında şu cümle:
"Altı kişi gelecek. Beşi ölecek. Biri kapıyı açacak."
Kimse konuşamıyordu.
Tam o anda...
Üst kattan çocuk kahkahaları gelmeye başladı.
Motelde hiç çocuk yoktu.
Kahkahalar giderek yaklaştı.
Sonra koridorda küçük ayak sesleri duyuldu.
Pat... Pat... Pat...
Mert yavaşça kapının aralığından baktı.
Az önce gördüğü siyah gözlü küçük kız, koridorda tek başına duruyordu.
Elinde eski, kırmızı bir oyuncak ayı vardı.
Kız gülümsedi.
Sonra ayıyı yere bıraktı.
Ayı kendi kendine başını kaldırdı.
Ve çatlak bir sesle konuştu:
"Kapı açılmak üzere..."
Tam o anda üçüncü kattan öyle güçlü bir çığlık yükseldi ki bütün motel sarsıldı.
Ardından...
13 numaralı odanın kapısı yavaşça sonuna kadar açıldı.
İçeriden yoğun, siyah bir sis koridora yayılmaya başladı...
6. Bölüm Sonu...
