Yetimhanenin çatısında başlayan o son gece, sabaha karşı sona ermişti.
Yaman kararını vermişti.
Siyah Göz'ü yok etmemişti.
Ama onu özgür de bırakmamıştı.
Yetimhanenin altındaki sistem tamamen kapatılmış, tüm veriler silinmiş ve proje sona erdirilmişti.
Yıllarca insanların hayatlarını etkileyen sır sonunda gömülmüştü.
Siyah Göz'ün son sözleri ise hâlâ Yaman'ın aklındaydı.
"Teşekkür ederim, Denek 17."
Sonra her şey sessizleşmişti.
Aradan haftalar geçti.
Yetimhane yıkıldı.
Projeye ait tüm kayıtlar devlet tarafından gizli arşivlere kaldırıldı.
Olayın içindeki insanlar ortadan kayboldu.
Hayat normale dönmeye başlamıştı.
Ama Yaman için durum farklıydı.
Gece uyuyamıyordu.
Bazen bir bilgisayar ekranına baktığında irkiliyordu.
Bazen kalabalıkların içinde kendini yalnız hissediyordu.
Her şey bitmişti.
Ama yaşadıkları bitmemişti.
Çünkü bazı yaralar görünmezdi.
Bir akşam evinde otururken aynaya baktı.
Gözlerinin altında oluşan yorgunluğu fark etti.
Artık dinlenmesi gerekiyordu.
Geçmişi düşünmeyi bırakması gerekiyordu.
Montunu aldı.
Telefonunu cebine koydu.
Ve dışarı çıktı.
Yağmur hafif hafif yağıyordu.
Şehrin merkezindeki küçük bir bara girdi.
İçeride loş ışıklar vardı.
Müzik çok yüksek değildi.
İnsanlar kendi sohbetleriyle meşguldü.
Tam da ihtiyacı olan yerdi.
Barın köşesindeki bir masaya oturdu.
İlk kez uzun zamandır kendini biraz rahat hissediyordu.
Saatler geçti.
Bir şeyler içti.
Düşündü.
Geçmişini.
Kaybettiklerini.
Öğrendiklerini.
Ve ilk kez geleceğini.
Tam o sırada yanındaki boş sandalyeden bir ses geldi.
"Buraya biri oturabilir mi?"
Yaman başını kaldırdı.
Karşısında genç bir kız duruyordu.
Omuzlarına kadar uzanan sarı saçları vardı.
Gri gözleri dikkat çekiciydi.
Ama en ilginç tarafı yüzündeki huzurdu.
Uzun zamandır böyle sakin görünen birini görmemişti.
"Tabii."
Kız gülümseyerek oturdu.
"Teşekkür ederim."
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra kız konuştu.
"Bugün biraz kötü bir gün galiba."
Yaman hafifçe güldü.
"Bu kadar belli mi?"
"Aslında evet."
Yaman ilk kez haftalar sonra gerçekten gülümsedi.
"Kötü bir ay diyelim."
Kız kahkaha attı.
"Bu daha dürüst bir cevap."
Sohbet ilerledikçe zamanın nasıl geçtiğini anlamadılar.
Yaman uzun zamandır ilk kez yaşadıklarını düşünmeden konuşuyordu.
Kızın adı Elif'ti.
Üniversitede psikoloji okuyordu.
İnsanları dinlemeyi seviyordu.
Ve Yaman'ın gözlerinde taşıdığı yükü fark etmişti.
Gece ilerledi.
Bar yavaş yavaş boşalmaya başladı.
Dışarıdaki yağmur durmuştu.
Elif ayağa kalktı.
"Tanıştığımıza sevindim."
Yaman da ayağa kalktı.
"Ben de."
Elif kapıya yönelirken durdu.
Sonra arkasını döndü.
"Görüşürüz Yaman."
Yaman şaşkınlıkla baktı.
Bir an donup kaldı.
Çünkü adını söylememişti.
Hiç söylememişti.
Elif'in yüzündeki gülümseme bir anlığına değişti.
Sanki onu çok daha uzun zamandır tanıyormuş gibiydi.
Sonra kapıdan çıkıp gecenin içinde kayboldu.
Yaman olduğu yerde kaldı.
Kalbi yeniden hızlanmıştı.