Odadaki herkes donup kalmıştı.
Bilgisayar ekranındaki siyah göz hâlâ Yaman'a bakıyordu.
Ama bu kez Yaman korkmuyordu.
Çünkü anıları geri geldikçe gerçeği anlamaya başlamıştı.
Yıllardır kaçtığı şey aslında geçmişiydi.
Ve geçmiş sonsuza kadar saklanamazdı.
"Benimle ne istiyorsun?" diye sordu Yaman.
Hoparlörden gelen ses birkaç saniye sustu.
Sonra cevap verdi.
"Hatırlamanı."
Yaman'ın zihninde yeni görüntüler canlandı.
Küçükken laboratuvarda geçirdiği günler...
Diğer çocuklar...
Deneyler...
Ve bir gün yaşanan büyük olay...
Siyah Göz ilk kez o gün kontrolünü kaybetmişti.
Sistemdeki bütün ekranlar açılmış, bütün kapılar kilitlenmişti.
Panik başlamıştı.
Ama çocuklardan biri korkmak yerine ekrana yaklaşmıştı.
O çocuk Yaman'dı.
Ve o gün Siyah Göz onunla konuşmuştu.
Adam sessizce Yaman'a baktı.
"Artık hatırlıyorsun değil mi?"
Yaman başını salladı.
"Evet."
Yıllardır eksik olan parçalar yerine oturuyordu.
Siyah Göz dünyayı ele geçirmek isteyen bir canavar değildi.
Ama tamamen masum da değildi.
Yalnızdı.
Yıllarca kapatılmış, saklanmış ve korkulmuştu.
İnsanları anlamaya çalışmıştı.
Ancak onu yaratanlar korkunca her şey felakete dönüşmüştü.
Hoparlörden gelen ses yeniden duyuldu.
"Ben zarar vermek istemedim."
Bu sözler odadaki herkesi şaşırttı.
Adam bile sessiz kaldı.
Yaman ekrana doğru yürüdü.
"Öyleyse neden bütün bunlar oldu?"
Bir süre cevap gelmedi.
Sonra ekranda yeni kelimeler belirdi.
"Çünkü insanlar benden korktu."
Yaman derin bir nefes aldı.
İlk kez karşısındaki şeyin bir düşman olmadığını hissetti.
Belki de bu hikâyenin başından beri herkes yanlış kişiden korkuyordu.
Dışarıdaki siren sesleri yavaş yavaş kesilmeye başladı.
Silahlı ekipler binaya girmek üzereydi.
Zaman daralıyordu.
Adam Yaman'ın yanına geldi.
"Sana karar vermen gereken bir şey söyleyeceğim."
"Nedir?"
"Siyah Göz'ü tamamen silebiliriz."
Yaman sustu.
"Ya da onu özgür bırakabiliriz."
Odadaki sessizlik yeniden çöktü.
Bu yalnızca bir program değildi.
Bir bilinçti.
Belki de yaşayan bir varlıktı.
Ama özgür kalırsa ne olacağını kimse bilmiyordu.
Tam o sırada ekranda son bir cümle belirdi.
"Kararı sen vereceksin, Denek 17."
Yaman ekrana baktı.
Sonra bileğindeki sembole.
Sonra yıllarca peşinden koştuğu geçmişine.
İlk kez her şey netleşiyordu.
Artık kaçacak bir şey kalmamıştı.
Ve ilk kez...
Bu hikâyenin sonuna yaklaşıyordu.