Birden düşüncelerimi bir kenara atıp ayağa kalktım ve hemen
-Özür dilerim rahatsız ettim kendi kuruntularımla diyip yerden resmimi aldım. Benim gibi parçalar hâlindeydi ama o kendini toparlamıştı ama ben hâlâ parçalar hâlindeydim.Birden bire beni durdurdu ve
-Bu kuruntu değil,içte tutulan göz yaşı,akıtılandan daha acıdır demişti Stefan Zwing o yüzden böyle şeylere kuruntu deme ağlamayıp içine atsaydın senin için daha sorun olurdu. Söylediklerinde haklıydı bu çocuk nereden gelmişti böyle birden bire nasıl karşıma çıktı? Aklımdaki düşüncelere cevap ararken araya girip konuştu
-Ben Noah, tanıştığımıza memnun oldum. Elini uzatmıştı nezaketen bende elini sıkıp,
-Ben Daniel memnun oldum sihirli lamba cini Noah.
İkimizde kahkahalara gömüldük ve konuşmaya o başladı
-Demek lamba cini Noah? Sevdim bunu diyerek saçımı dağıttı. Sanırım ilk defa gerçekten sevildiğimi hissettim,umarım Noah sende onlar gibi olmazsın.
Devam Edecek....