Ben Daniel, sadece Daniel,lise öğrencisiyim hayattan bir alacağım yok ancak onun benden var... Herkes kendi en yakın arkadaşı ile sohbet edip ortak noktasını bulurken ben tek kalmıştım,neden peki?Herkese çok iyi davranırım üzmem, kötü söz söylemem, iyi ve kötü günlerinde yanında olurum. Ancak bu 25 kişilik sınıfta tek kalmayı nasıl başardım kendimi tebrik ediyorum. Artık hiç kimse eskisi gibi değil bunu anlıyorum, ben gözlem yapan biriyim ve herkesin gerçek kişiliğini anlaya biliyorum. Tek kalmak canımı sıksada bir şekilde bu hayatta benim var olduğumu dünyanın benim etrafımda dönmesini sağlayacağım bu olacak. Aklımdan bu cümleler geçerken şarkının melodisini kendimi kaptırıyorum :) Herşeyde mükemmel olan bir insanı neden sevmezsiniz? Kendimi övmek için söylemedim sadece hayattan neden istediğimi alamadığımı merak ediyorum. Resim dersindeydik. Resim hocası beni çok sever ama bu aralar bilmiyorum aramız limoni gibi. Ben gene derse odaklandım. Taslak amaçlı küçük bir kadın sanki Roma döneminde yaşayan çiçek perisi gibi görünüyordu. Resmimin ne kadar gri renge sahip olsa da resimdeki ışıltı insanın içine doğuyordu. Tâki birden resmimi Bayan Emily (resim hocamın) elinde görene kadar, gözlerimin önünde resmi acımadan parçalara ayırdı. Kalbim o an milyonlarca parçaya ayırdı. Sadece o resmi değil benide parçalara ayırdı.Ben yerdeki resim parçalarına bakarken Bayan Emily'nin başımda bağırışlarını duyuyordum. Bu kadın ile sanat anlayışımız bir değil bunu anlamıyor ben içimden gelerek çizerim o hep şart koyar,koşul koyar ve çizgi film karakteri gibi çizmemi ister. Ben daha canlı, gerçek bir insanmış gibi çizmeyi seven biriyim ama bunu kimse anlamıyor, Bayan Emily'i umursamadan yerdeki parçalara ayrılmış resmi alıp sınıftan çıktım ve yangın merdivenine koştum. O an gözlerimden yaşlar akıyordu yere oturup resim parçalarına bakıp içimi boşaltırcasına ağlamaya başladım. O an merdivenlerden ses geliyordu kesin müdüre yakalandım diye göz yaşlarımı silmeye çalışıyordum. O an müdür olmadığını anladığım bir öğrenci yanıma eğilip benimle konuşmaya çalıştı.
-Iyi misin ,hey bu güzel resim nasıl bu hâle geldi? Sorusuna cevap veremeden tekrar ağlamaya başladım. O ise bana
-Hey sakin ol halletmeye çalışacağız şimdi diyip bantla yapıştırdı ve bana bakarak
-Hayat acımasızdır biliyorum hepimiz bu resim gibi parçalara ayrılırız ama bir şekilde toparlanıp yaralarımızdan utanmadan, saklamadan hayata devam ederiz dedi. Onun gözlerine bakarken onunda çok kötü kırıldığını anladım, çünkü o çocuk çok güzel gülüyordu
Devam edecek.....