Yaşlı adam...
Motelde kendi gözleriyle 13 numaralı odanın içine giren adam...
Şimdi karşılarında dimdik duruyordu.
Mert ayağa fırladı.
— Bu... nasıl mümkün olabilir? Sen ölmüştün!
Yaşlı adam gülümsedi.
— Ben ölmedim... Ben sadece kapının bir parçası oldum.
Kafenin ışıkları bir anda söndü.
İçerideki herkes donup kaldı.
Sadece Mert ve arkadaşları hareket edebiliyordu.
Yaşlı adam yavaşça masaya eski motel anahtarını bıraktı.
— Lanet bitmedi. Siz sadece ilk kapıyı kapattınız.
Mert şaşkınlıkla sordu:
— Başka kapılar da mı var?
Yaşlı adam başını salladı.
— Toplam on üç kapı var. Sis Vadisi Moteli sadece ilk kapıydı. Ama en tehlikelisi... son kapıdır.
Tam o sırada Mert'in cebindeki anahtar parçalanarak toza dönüştü.
Kafenin duvarları çatlamaya başladı.
Her şey gözlerinin önünde karardı.
Birkaç saniye sonra...
Kendilerini yeniden motelin önünde buldular.
Ama bu kez bina eskisinden çok daha karanlıktı.
Kapının üzerindeki tabela değişmişti.
Artık şöyle yazıyordu:
"HOŞ GELDİNİZ."
Kapının altında ise yeni bir tabela asılıydı.
"MÜDÜR: MERT."
Mert'in kalbi duracak gibi oldu.
Kapı yavaşça açıldı.
İçeriden yüzlerce fısıltı yükseldi.
"Evine hoş geldin..."
Mert geri adım atmak istedi.
Ama ayakları hareket etmiyordu.
Görünmez bir güç onu içeri çekmeye başladı.
Elif, Ege ve Can ona ulaşmaya çalıştı.
Tam elleri birbirine değecekken...
Kapı büyük bir gürültüyle kapandı.
GÜÜÜM!
Sessizlik...
Bir süre sonra kapı yeniden açıldı.
İçeriden takım elbiseli genç bir adam çıktı.
Yüzünde sakin bir gülümseme vardı.
Bu kişi...
Mert'ti.
Ama gözleri tamamen siyahtı.
Arkadaşlarına baktı ve resepsiyon masasının arkasına geçti.
Eski misafir defterini açtı.
Kalemi eline aldı.
Yeni bir satır yazdı.
"Misafir Sayısı: 4."
Sonra başını kaldırıp kameraya bakar gibi gülümsedi.
Ve son cümlesini söyledi:
"Kapı 13 hiçbir zaman kapanmaz... Sadece yeni misafirlerini bekler."
O anda romanın son sayfasında tek bir cümle belirdi:
SON... MU?