Misafir defterindeki yazı, Mert'in gözlerinin önünde yavaş yavaş tamamlandı.
"MERT – Yeni Bekçi."
Mert'in elleri titremeye başladı.
— Hayır... Bu imkânsız!
Tam o anda motelin giriş kapısı kendi kendine açıldı.
Dışarıda yağmur dinmişti.
Sabah güneşi doğuyordu.
Ege sevinçle bağırdı.
— Kurtulduk! Çabuk!
Dört arkadaş koşarak motelden çıktı.
Temiz havayı içlerine çektiklerinde ilk kez rahatladılar.
Arkalarına baktıklarında...
Motel yoktu.
Yerinde sadece yanmış taşlar ve yabani otlarla kaplı boş bir arazi vardı.
Can şaşkınlıkla fısıldadı:
— Biz... gerçekten içeride miydik?
Kimse cevap veremedi.
Yolun kenarında eski minibüsleri sapasağlam duruyordu.
Motor tek seferde çalıştı.
Hızla oradan uzaklaştılar.
Yaklaşık yarım saat sonra ilk kasabaya ulaştılar.
Bir kafeye girip oturdular.
Televizyonda yerel haberler açıktı.
Sunucu şöyle diyordu:
"Bölgede bulunan eski Sis Vadisi Moteli, 25 yıl önce çıkan büyük yangında tamamen yıkılmıştı. Yangında içeride bulunan herkes hayatını kaybetmişti. O günden sonra motelin bulunduğu bölgede birçok kişinin kaybolduğu iddia edildi."
Mert'in elindeki bardak yere düştü.
— Yirmi beş yıl önce mi?
Ama onlar motelde sadece bir gece geçirmişti...
Elif sessizce cebinden telefonunu çıkardı.
Çektikleri fotoğraflara bakmak istedi.
Fotoğrafların hepsi silinmişti.
Sadece tek bir fotoğraf kalmıştı.
Fotoğrafta dört arkadaş gülümsüyordu.
Fakat...
Arkalarında, motelin üçüncü kat penceresinde siyah bir siluet duruyordu.
Ve camın üzerine parmağıyla tek bir sayı yazmıştı:
13
Aynı anda Mert'in cebindeki eski motel anahtarı ısınmaya başladı.
Anahtarın üzerinde yeni bir yazı belirdi:
"Henüz bitmedi."
O sırada kafenin kapısı yavaşça açıldı.
İçeri siyah paltolu yaşlı bir adam girdi.
Bu...
Motelde kendini feda eden yaşlı adamdı.
Başını kaldırıp Mert'e baktı.
Ve gülümsedi.
14. Bölüm Sonu...