Anne,
Demedim mi sana?
Gerçi…
Hiç demedim, hiç diyemedim,
Çünkü sen hiç orada olmadın.
Küçükken bir gölge sandım sevgiyi,
Bir el uzanır da tutar gibi olur ya…
Senin elin hiç uzanmadı.
Ben hep yere düştüm.
Sessiz, kimseye çarpmadan,
Kırıldım.
Sokaklar büyüttü beni,
Kaldırımlar anlattı ninniyi,
Uyumadan önce kafamı yasladığım taş,
Benden daha sıcaktı bazen.
"Beni sevseydi böyle olmazdı," dedim.
Kendime yalan söyledim,
Çünkü çocukken insan hep annesini affeder.
Ama büyüdüm anne.
Artık inanmıyorum.
Hiç sevmedin beni.
Bir kere bile saçımı okşamadın,
Bir kere bile gözlerime bakıp
"İyisin değil mi?" demedin.
Ben bugün buradaysam,
Bu kalpsiz kalbimle nefes alıyorsam,
Bu senin eserin.
Yani, bir annenin sevmeyişi de
Yetiştirirmiş insanı,
Sırf hayatta kalmayı öğren diye.
Ben seni özlemedim.
Çünkü hiç tanımadım.
Ama keşke bir an…
Bir tek an,
"Anne" dediğimde gerçekten baksaydın.
Bi keresinde demiştin ya
"Seni aile mezarlıgını bırak kimsesizler mezarlığına bile almazlar"
Kırdın beni anne
Bi kez bile bana gerçekten isteyerek baktınmı?
Bi kez bile umursadın mı beni!
Sen sadece manipüle etmeyi bilirsin.
Senin için günlerce ağladığım kadar sen bi kez beni düşündün mü
𝑨𝒏𝒏𝒆
~??
Bölüm sonu 🦶🏿