Hani sevgililer birbirini korurdu?
Ben üşürken neden hep susmayı seçtin?
Sana baktığımda gözlerinde kendime bir yer aradım,
ama sen bakışlarını hep başka ihtimallere sakladın.
Ben senin yanında dururken bile
yalnız kalmayı nasıl başardın, söyle.
Ben senden mucize istemedim.
Sadece kalmanı istedim.
Bir cümleyle geçiştirmemeni,
“sonra konuşuruz” deyip beni yarım bırakmamayı.
Sevgin hep aceleydi bana.
Herkese bol, bana ölçülü.
Ben sana koşarken
sen beni beklemeyi bile denemedin.
Yanında güldüğüm anlar vardı, evet.
Ama geceleri içimde büyüyen o sessizliği
hiç duymadın.
Ben ağlarken güçlü durmayı öğrendim,
çünkü sen zayıflığımı sevmiyordun.
Beni sevdiğini söyledin.
Ama sevgi böyle mi olurdu?
İnsan sevdiğini bu kadar yalnız bırakır mı?
Ben senin hayatında
“idare edilen” bir boşluk muydum,
yoksa gerçekten seçtiğin biri mi?
Bunu hâlâ bilmiyorum.
Seni suçlamak istemiyorum.
Belki sen de sevilmeyi böyle öğrendin.
Ama ben,
eksik sevginin yükünü taşımaktan yoruldum.
Git desem kalmadın,
kal desem gelmedin.
Ben hep arada kaldım.
Ne tamamen senin,
ne tamamen kendimin.
Şimdi senden bir şey istemiyorum.
Ne söz,
ne umut,
ne geri dönüş.
Sadece şunu bil:
Ben seni severken eksilmedim,
sen beni görmeyerek kaybettin.
Ve yine de…
Bir gün durup
“onu neden bu kadar kırdım?” diye düşünürsen,
bil ki ben o gün
çoktan kendimi toparlamaya başlamış olacağım.
~???
Bölüm sonu 🦶🏿
(300 k.)