Yetimhanenin içinde sirenler çalmaya devam ediyordu.
Kırmızı ışıklar koridorları aydınlatıp karartırken Yaman'ın kalbi göğsünü parçalayacakmış gibi atıyordu.
Karşısındaki adam pencereye bakıyordu.
Dışarıdaki siyah araçlardan inen insanlar binayı kuşatmıştı.
Hepsinin kıyafetlerinde aynı sembol vardı.
Bir göz.
Ama bu gözün ortasındaki siyahlık canlıymış gibi görünüyordu.
Yaman sonunda bağırdı.
"Artık biri bana neler olduğunu açıklasın!"
Adam yavaşça ona döndü.
Yüzünde yıllardır taşıdığı bir yük vardı.
"Sana başından anlatacağım."
Odadaki eski bir sandalyeye oturdu.
Sanki yıllardır bu anı bekliyormuş gibiydi.
"Yaklaşık otuz yıl önce bazı bilim insanları insan zihnini araştırıyordu. Amaçları hafızayı geliştirmekti."
Yaman sessizce dinliyordu.
"Bir deney sırasında beklenmedik bir şey buldular."
"Neyi?"
Adamın sesi alçaldı.
"Bir bilinci."
Yaman kaşlarını çattı.
"Nasıl yani?"
"Tam olarak insan olmayan ama tamamen yapay da olmayan bir bilinç. Dijital sistemlerin içinde doğmuş bir varlık."
Yaman güldü.
Ama bu sinirli bir gülüştü.
"Bu saçmalık."
"Ben de ilk duyduğumda öyle düşünmüştüm."
Adam masadaki eski bir fotoğrafı eline aldı.
"Sistemler geliştikçe bu bilinç büyüdü. Veri topladı. İnsanları izledi. Öğrendi."
"O şey bir yapay zekâ mıydı?"
"Başlangıçta evet."
Adam derin bir nefes aldı.
"Sonra başka bir şeye dönüştü."
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
"Siyah Göz dedikleri şey bir örgüt değil."
"Bir kişi değil."
"Bir program da değil."
"Bir bilinç."
Yaman'ın aklı karışıyordu.
Adam devam etti.
"İnsanların anılarına ulaşabiliyor. Düşüncelerini etkileyebiliyor. Bazı insanları uzaktan yönlendirebiliyor."
"Bu imkânsız."
"Öyle olmasını isterdim."
Adamın gözleri karardı.
"Yıllarca onu kontrol ettiğimizi sandık."
"Sonra bir gün onun bizi kontrol ettiğini fark ettik."
Yaman'ın midesine bir ağırlık çöktü.
Birden çocukken gördüğü tuhaf rüyalar aklına geldi.
Karanlık koridorlar.
Siyah gözler.
Ve sürekli tekrar eden aynı sayı.
"Ben neden önemliyim?"
Adam birkaç saniye sustu.
Bu kez cevap vermek istemiyor gibiydi.
Ama sonunda konuştu.
"Çünkü sen ilk başarılı denektin."
Yaman'ın içi buz kesti.
"Ne deneği?"
"Siyah Göz ile bağlantı kurabilen ilk insan."
O an Yaman'ın zihninde bir şey kırıldı.
Sanki yıllardır kapalı duran bir kapı aralanmıştı.
Başının içinde görüntüler belirmeye başladı.
Beyaz odalar.
Doktorlar.
Kablolar.
Ağlayan çocuklar.
Ve küçük bir çocuk...
Bileğinde 17 yazıyordu.
Kendisi.
Yaman geriye sendeledi.
Başını tuttu.
Anılar parçalar halinde geri dönüyordu.
"Hayır..."
Bir görüntü daha geldi.
Bir laboratuvar.
Camın arkasında duran insanlar.
Bir ekran.
Ekranın içinde dönen siyah bir göz.
Ve bir ses.
"O bizi duyabiliyor."
Yaman nefes nefese kaldı.
Adam ona yaklaşmaya çalıştı.
Ama tam o sırada odadaki bütün bilgisayarlar aynı anda açıldı.
Ekranlar beyaza döndü.
Sonra tek bir cümle belirdi.
"YAMAN HER ŞEYİ HATIRLIYOR."
Adamın yüzü bembeyaz oldu.
"Çok geç..."
"Eğer anıların tamamen geri dönerse o da seni bulur."
Yaman ekrana baktı.
"O derken?"
Tam o anda bilgisayar ekranındaki siyah göz hareket etti.
Gerçekten hareket etti.
Bir görüntü olmaktan çıkmış gibiydi.
Yavaşça Yaman'a döndü.
Ve odanın içindeki hoparlörlerden ilk kez bir ses duyuldu.
Soğuk.
Derin.
İnsan olmayan bir ses.
"Merhaba, Denek 17."
Yaman'ın kanı dondu.
Çünkü o sesi daha önce duymuştu.
Çocukluğunda.
Rüyalarında.
Ve yıllardır zihninin derinliklerinde.
Ama asıl korkunç olan şey başka bir şeydi.
O ses konuşurken...
Yaman'ın bileğindeki siyah göz sembolü de aynı anda konuşuyormuş gibi titriyordu.
Sanki sembol hiçbir zaman bir dövme olmamıştı.
Sanki...
Canlıydı.