.

Yanlızlık, ruhumdaki boşluğun sisleri haline gelmişti. Yol karanlıktı, geçmişim de karanlıktı. Bu süreçte kalbime saplanan hançerler ilk kanı akıtmaya başlamıştı. Herseye rağmen kalbimden akıttığım bu kanlar, ruhumu doldurmaya yetememişti. İlk damla düştü, kan zehirliydi. Bu zehir ruhumu çepeçevre sardı. Zehir kalbimi sardı, beni öldürdü. Ölü ve kararmış ruhum, zehirli bir kalbim ve acı çeken çocukluğum bir sis bulutu yaratmıştı. Bulut karardı ve zamanla simsiyah bir dumana dönüştü. Bu duman benim lanetim ve büründüğüm kişilikti. Duman peşimi bırakmadı. Ondan kaçmaya çalıştım, direndim... Duman benden daha hızlıydı. Beni yakaladı, içine çekti. Ben dumanın bir parçası olmuştum. Ben artık lanetliydim... Ruhumdaki boşluk dumanları doldurdu. Laneti içime çektim. Duman çocukluğumu öldürdü, kalbimdeki hançeri çıkardı. Kan daha fazla akmaya başladı, bu kan ölen çocukluğuma aitti. Lanetim çocukluğumu öldürmüştü, ben buna engel olamamıştım. Kararmış ruhum dünyamı da karartmıştı... Işıklar kapandı, karanlık beni kucakladı. Bir ışık gördüm, ışığa yöneldim, kaynağa yaklaştım. Yürüdüm, ben yürüdükçe etraf aydınlığa kavuşuyordu. Çocukluğumun cansız bedeni ile karşılaştım. Ruhu gülümsüyordu, onun güzel gülüşü ışık saçıyordu. Beni gördü, gülüşü soldu, etraf karardı. Gözlerine baktım. O suçlayıcı ifade ile karşılaştım. Güzel gözleri koyulaştı, onun iyiliği ve saflığını onunla birlikte öldürdüm. Ruhu peşimi bırakmadı. "Sen kötü birisin" diyordu bana. Bumu söylemekten bir an olsun vazgeçmiyordu. Çocukluğum bana sırtını dönmüştü. Herkes gibi yarı yolda bırakmıştı. Onun "Sen en kötüsüsün" lafı bir an olsun kafamın içinden çıkmadı. Haklıydı, ben kötü biriydim. Ben en kötüsüydüm...