7 yaşındaydım, hayatımın en büyük ihanetini yaşayacağımı bilmeden oyuncaklarım ile oynuyordum.
Varlıklı bir ailenin tek çocuğuydum.
Tabi buna aile denebilirse...
Susadığım için annemin yanına, mutfağa gitmek için ayağa kalktım.
Odamdan çıktım, mutfağa girmeme saniyeler kalmıştı kii bir ses duydum.
Korktum, yere yattım ve ağlamaya başladım. Gözlerim annemi aradı. Kalktım ve mutfağa koştum. Annemi yerde kanlar icinde yatarken buldum. Çok küçüktüm ama o an onun öldüğünü anlamıştım.
Yanına gittim ve kokusunu içime çeke çeke ağladım. Elimi kalbine götürdüm.
O'nu tam kalbinden vurmuşlardı.
Öldüğüne inanmak istemiyordum.
"Anne uyan dedim." Uyanmadı,
Kendine hazırlamış olduğu kahvesinden içtim, kızmadı. Yere düştüm, dizimi kanattım, yaralarımı sarmadı, beni öpmedi...
Onun cansız bedenine sarıldım, saatlerce onunla birlikte orada uzandım.
Sonra babam geldi hiç üzülmüşe benzemiyordu. Şaşırmamıştı da.
O an babamdan nefret etmiştim.
Annemi gömdüler, belki onunla birlikte benim de kalbimden bir parça toprağa verilmişti.
O an kendime ve anneme bir söz vermiştim. Onun katilini bulacak, tam kalbinden vuracaktım.
Bu düşünce hayatım boyunca aklımdaki yerini korudu.