Parktan koşarak çıkan Zeynep'in aklında tek bir soru vardı.
Ela gerçekten yaşıyor muydu?
Elindeki anahtarı defalarca çevirdi.
Üzerinde küçücük bir etiket vardı.
"Emanet Dolabı 27."
...
Ertesi sabah doğruca eski otogara gitti.
Yıllardır kullanılmayan emanet dolapları hâlâ yerindeydi.
Nefesi hızlandı.
Anahtarı 27 numaralı dolaba soktu.
Kapak yavaşça açıldı.
İçeride eski, siyah bir sırt çantası vardı.
Zeynep çantayı titreyen elleriyle açtı.
İlk gözüne çarpan şey, mavi kapaklı küçük bir defter oldu.
Defterin ilk sayfasında tanıdığı el yazısıyla şu cümle yazıyordu:
"Eğer bunu okuyorsan, planım işe yaradı demektir."
Zeynep'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
Sayfaları çevirmeye başladı.
Ela gün gün yaşadıklarını yazmıştı.
Mustafa'dan ayrıldıktan sonra sürekli takip edildiğini...
Telefonunun izlendiğini...
Evine kadar takip edildiğini...
Kimsenin ona inanmadığını...
Ve sonunda tek bir karar verdiğini...
Herkesin öldüğünü sanmasını.
Zeynep defteri göğsüne bastırdı.
"Ela..."
Tam o sırada çantanın içinde bir zarf daha fark etti.
Üzerinde sadece tek kelime yazıyordu.
ZEYNEP
Zarfı açtı.
İçinden küçük bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta Ela vardı.
Deniz kenarında...
Arkasında beyaz evler, mavi çatılar...
Fotoğrafın arkasına tek bir cümle yazılmıştı.
"Ben güvendeyim. Sakın beni arama. Seni de kaybetmek istemiyorum."
Zeynep uzun süre fotoğrafa baktı.
Sonra gözyaşlarını sildi.
Derin bir nefes aldı.
Ve ilk kez gülümsedi.
"Hayattasın..."
fısıldadı.
"Bu bana yeter."
Telefonunu cebine koydu.
Artık tek bir amacı vardı.
Bir gün...
Ne olursa olsun...
Ela'yla yeniden buluşacaktı.
𝙎𝙊𝙉
