-“Uyan artık!”
-“hadi geç kalacaksın”
Annem içerden bana sesleniyordu, yataktan hiç kalkmak istemiyordum. Hala uykum var,
-“Hadi artık geç kalacaksın!”
Annem aniden odaya girdi ve üstümden yoganı kaldırdı.
Anlaşılan kalkmam gerekiyordu yoksa başım belaya girecekti. Annemin gözlerinden ne kadar sinirlendiği anlaşılıyordu.
- “5 dakikaya hazır ol” Dedi
- “Tamam” dedim
Yataktan uykulu uykulu kalktım, saat 7.30’tı dersim 8.50’de başlıyordu. Annemin beni bu kadar erken uyandırmasına kendi kendime sayıklanırken banyoda işlerimi halledip,üstümdeki gri pijamamı çıkardım. Üstüme sade siyah bir şeyler alıp giyindim. Okulumuz kıyafet konusunda çok titiz değildi ancak sade ve resimsiz kıyafetlere izin veriliyordu.
-“Kahvaltı hazır”
Annem kahvaltıyı hazırlamıştı bile. Hala uykum vardı, aşağı indiğimde annemin masada beni beklediğini gördüm.
-“İyi uyudun mu?”
Annemin dediğiyle bir an uzun süre ayakta olduğumu fark edip sandalyeye oturdum
-“İyi uyudum,” dedim
-“Ama hala uykum var.” diye mırıldandım
-“Senin her zaman uykun var” diye söylendi annem, tamam bu doğru olabilirdi ama geç uyumuştum. Annem tabağıma bir bir şeyler Doldururken kedim yanımdaki sandalyeye oturdu, tabağımdakileri yemeye başladım annemde kahvesini yudumlarken abimin masada olmadığını fark ettim annem bunu dediğimi duymuş gibi
-“Abin erkenden çıktı” dedi
-“senin istediğin kulaklığı almak için yarı zamanlı bir işte çalışmaya başladı, müsait olduğu zaman ona teşekkür et sana değer veriyor" Bunu taktir etmem gerekiyordu, taktir etmem gerekir miydi?
Annemi onaylarcasına kafamı salladım, hiç iştahım yoktu.
-“Ellerine sağlık ama ben doydum, hem bu gidişle okula geç kalacağım.” Dedim
Annemin bir şey demesini bekledim ama kahvesini yudumlamaya devam etti. Anlaşılan beni duymamıştı. Bunu çok kafama takmadan odama çıktım çantamı kontrol ettikten sonra aynaya baktım, diğer kızlar bakımsız olduğumu söyleyip dursada makyaj yapmadan daha iyi göründüğüme bahse girerim. Çantamı koluma takıp telefonuma bakındım, bügün Sılay’la kütüphaneye gidecektik. Mesajlara girip ona bugün iyi hissetmediğimi söyleyip gelmeyeceğimi söylecekken, mesaj yazdığını gördüm.
-“Bugün kütüphanede buluşacağız bahane yok:)” bu mesajla kütüphane işini kaç kere ertelediğimi hesapladım, evet haklıydı çok bahanemde kalmamıştı zaten, çantama okuyacağım kitabı ekledim.
Hızlıca aşağı inip ayakkabımı giydim. Dün masada unuttuğum kulaklığımı alıp evden çıktım. Hava soğuk değildi ancak ellerim buz kesmişti, ellerimi cebime koydum. Otobüs durağına vardığımda bir kedinin uyduğunu gördüm, kedinin yanına ilerleyip başını okşamaya başladım. Kedi ayağa kalkıp ayağıma dolanmaya başladı. Beni sevmesi hoşuma gitmişti, hoşuma gitmiş miydi? Otobüs durağa yaklaştığında içinin çok dolu olmadığını görünce rahatladım, kalabalık ortamları sevmem. Otobüse bindim. Kulaklığımı taktım ve dışarıyı izledim.