Fotoğrafa baktığımda oldukça estetik ve güzel çıktığını farkettim. Bu çocuk uzun boylu, kumraldı ve oldukça fotojenikti. Belki de bu fotoğraf hoşuna gider diye gidip ona fotoğrafı vermeye karar verdim.
-“Pardon, bakar mısınız?”
Gözleri yeşilin en güzel tonuydu.
-“Buyrun.”
Nedense gereksiz çok heyecanlanmıştım.
-“Şey.. ben fotoğraf çekiyordum ve bir fotoğrafta siz çıktınız. Bence gerçekten çok güzel, almak istersiniz diye bunu size vermeye geldim.
Fotoğrafı aldı, uzun bir süre inceledi. O an aklımdan bir çok şey geçti, beğendi mi,beğenmedi mi?
-“Bu..bu çok güzel, fotoğrafı gerçekten çok güzel çekmişsiniz. Güzel çıkmasındaki ben büyük pay bu.
Sabah olanlardan sonra, bu sözler beni gerçekten iyi hissettirmişti.
-“Teşekkür ederim, ben gideyim o zaman. İyi günler.”
Oradan uzaklaşırken fotoğrafı verdiğim genç arkamdan seslendi.
-“Biraz sohbete ne dersin, tabi zamanın varsa.”
Ve ekledi;
-“Şüphe duymana gerek yok, güvenilir ve konuşkan birisiyimdir.”
Bir süre ona bakıp düşündüm..