Tamam Gerçekten iyi ve güvenilir birine benziyordu.
—“Tabii.” dedim.
-“Güzel..şöyle otursana. Çimler temizdir merak etme.” diyerek çimlere oturdu.
Bende yanına gidip oturdum. İlk başta sessiz bir ortam vardı. Sessizliği genç bozdu.
-“Adın ne?”
-“ Adım Lavin.”
-“Lavin..ne kadar güzel bir isim.”
-“Teşekkür ederim, senin adın ne?”
-“Atlas.”
-“Çok hoş..”
-“Sağol, pekii..nerelisin?”
-“Aslen Elazığ, ama doğma büyüme istanbulluyum.
-“Hmm,izmirliyim bende.”
Tekrar bir sessizlik…
Sessizliği tekrar Atlas bozdu.
-“Hayalin nedir?”
-“Aslında..hayalim fotoğrafçı olmak. Fakat bunun gerçekleceğini pek sanmıyorum.
-“Neden ki? Fotoğrafçılık çok güzel ve keyifli. Tabi engeller olacak, önemli olan kendine inanarak bunları aşmak.Bence güzel bir fotoğrafçı olacaksın.
-”Çok teşekkür ederim, bana inandığın için.. Peki senin en büyük hayalin nedir?”
-“Ben de yazar olmak istiyorum, beni çok rahatlatıyor.”
-“Umarım her şey istediğin gibi olur.”
-“Teşekkür ederim.”
Gerçekten de çok iyi bir insandı.
Bir süre daha konuştuktan sonra bana bir teklifte bulundu.
-“Caddeye gezmeye ineceğim tek başıma, gelmek ister misin?”
Aslında iyi bir fikirdi, belki biraz da olsun kafam dağılırdı.
-“Olur, ama çok vaktim yok. Hava kararmadan eve gitmem gerekiyor.”
-“Anlaşıldı hanımefendi.”
Kontrolsüz bir şekilde gülümsedim.
[YARIM SAAT SONRA]
(Atlas’ın gözünden)
Lavin, çok utangaç ve sessiz bir kız. Görünüşe göre çok çevresi yok. Kumraldı ve koyu kahve gözleri vardı. Oldukça çekici bir tarzı ve mükemmel fotoğraf becerisi vardı. Elinden bir an olsun fotoğraf makinesini bırakmadı. Sessizce yürüyorduk. Sanırım bu sessizliği bozmak yine bana düştü.
-“Eee, evin yakın mı buraya?”
-“Efendim? Aa, evet. Buraya yakın. Yürüme mesafesinde.”
-“Güzel, akşama doğru gideceksin o zaman, değil mi?”
-“Maalesef.”
-“Olsun, anın keyfini çıkar Lavin.”
-“Haklısın,Atlas.”
Tekrar sessizce yürümeye başladık. Acaba istesem numarasını verir miydi? Tatlı ve kibar bir kızdı. Bana güvenir miydi?
-“Şey..numaranı verir misin? Tabi istersen.”
-“Tabi,vereyim.”
Numarasını verdi. Bana baktı. Gülümsedi.
Nedensizce çok heyecanlanmıştım. Sanki kalbim yerinden çıkacaktı.
Bu sefer sessizliği Lavin bozdu.
-“Aaa, bu aradığım elbise!”
Koşar adımlarla karşıdaki mağazaya doğru gitti. Beni gerisinde bıraktı. Yola doğru koşmaya başladı. Bende ona yetişmeye çalışıyordum.
Ne! Lavin’e doğru bir araba hızla ilerliyordu. Bu normal bir hız değildi. Elimden geldiğince hızlı koşmaya başladım. Koşuyordum ama elim ayağıma dolanmıştı. Sesleniyordum ama duymuyordu.
-“LAVİN!”