_ yonca_@sessiz_kalpler+18 korku! ~~~~~~ O ana kadar olan her şeyi bir an için aklından geçirdi. Uzun süredir "izleyicilerin" seslerini duymuyordu. Bu normal değildi. O ana kadar durmadan konuşan bu varlıklar neden şimdi susmuştu? Konuşmuyorlar mıydı, yoksa Fatih mi onları duyamıyordu? Bu düşünce kafasına bir şimşek gibi çaptı. Hayır, bu doğru olamazdı. Onları nasıl duyamazdı? Gitmişler miydi? Bu ihtimal hiç de ikna edici gelmiyordu. Büyük bir huzursuzluk içindeydi ve Serhat’ın bakışları bu duyguyu daha da körüklüyordu. Yanlış olan neydi? O sırada kapı kulpunu tutan parmakları, anlık bir dikkatsizlikle kulpu aşağı indirdi. Bu hareketiyle karşısındaki şeyin gülümsemesi daha da büyüdü; dudakları kulaklarına kadar uzandı. Artık ağzından kulaklarına uzanan korkunç bir yırtık vardı ve o yarıktan şaşırtıcı bir şekilde kan dahi akmıyordu. Odayı dolduran "tık" sesiyle birlikte yaratık, onu teşvik edercesine bir adım attı. Gözlerinde uğursuz bir parıltı vardı. Artık karşısındaki şey, tanıdığı Serhat’a hiç benzemiyordu. (Ölüm paradoksu)