Skip to content
Kami
Cemre

Cemre

@birokuristee

Selam. Aslında buraya tam olarak ne yazmam gerektiğini bilmiyorum. Burada bana kendimi tanıtmamı istiyorlar ama ben daha kendimi bilmiyorken buraya bana bunu yazmam istenmesi, bilmiyorum. Artık ne bildiğimi ben de bilmiyorum.

Posts

  • CemreCemre@birokuristee

    Hey, buraya gecenin karanlığında, herkesten uzak kalmak isteyen ve kulaklığını takıp kendini dış dünyaya karşı soyutlamış biri olarak yazıyorum. Kimse karışmasın sizin gülüşünüze, neşenize, hayata bakış açısınıza. Hayat işte, siz her ne kadar kendinizi soyutlasanızda o sizi bulmaya devam edecek, peşinizi bırakmayacak. Böyle durumlarda ilk kendimi sorgularım hep, acaba ben mi hatalıyım diye. Ve sorguladıktan sonra anlarım ki suçlu asla ben olmadı, siz olmadınız. Suçlu hep onlar oldular. Sizin neşenizde, gülüşünüzde, hatta nefes alışınızda bile, sizi suçlu görmeye başladılar. Bunu o kadar çok yaptılar ki artık gülememeye, hayal kuramamaya ve nefes alamamaya başladınız. Hayır, bu hataya düşmeyin, düşmemeye çalışın. Onlar her ne kadar sizden gülüşünüzü almaya çalışsalarda, siz asla vazgeçmeyin gülmekten, gülümsemekten. Nefes almaktan vazgeçmeyin. Sizden tek istediğim benim gibi olmamanız

  • CemreCemre@birokuristee

    Düşünsenize. Bir grup arkadaşınız var. Onları seviyorsun ama onlar içten içe senden nefret ediyor. Bilmiyorsun, onların seni sevdiğine inanıyorsun. Hayatında neredeyse hiç iltifat almamışsın, onlar veriyor senin ihtiyacını. Onlar veriyor sana ihtiyacın olan sevgiyi. Daha sonra gün gelip çatıyor, doğum günün geliyor. Ne kadar da güzel. Değil mi? Onların ne alacağını merak ediyorsun. Alacağını düşünüyorsun çünkü... Seviyorlar işte. Yazılı olmayan bir kuraldır benim için, bizim için. Fakat onlar unutuyorlar senin doğum gününü. Sadece başkalarından görüp, duyup kutluyorlar. Görüp kutlamayanlar bile oluyor aralarında. Neyse, diyorsun. Sanırım hediyeyi verirken kutlayacaklar, diye düşünmek istiyorsun içten içe. O gün bir araya geldiğinizde kimse senin doğum gününü kutlamıyor, hediye yok. Halbuki hediye değil senin istediğin o şey. Biraz sevgi. Sevdiklerini kanıtlamalarını istiyorsun sadece. Çok birşey istemiyorsun. Sadece sevgi istiyorsun. Sadece sevgi. Küçücük bir kağıt parçası verseler bile seviniyorsun oysa, hiç demiyorsun kendi kendine ben hediyeyi beğenmedim diye. Çünkü sevgiye aç bir insanı mutlu etmek çok kolaydır. Öyle düşünüyorum ben. Şahsen.

  • CemreCemre@birokuristee

    Aşkın en iyi kanıtı güvendir. Joyce Brothers (anlat onadan ufak bir spoiler)

  • CemreCemre@birokuristee

    "İnsan kendini anlamayı öğrendiğinde, sevgi onu en beklemedşği anda bulur"

  • CemreCemre@birokuristee

    Geçen sevdiğim bir resim öğretmenimin dersindeydik. Fakat ben resmimi tamamlayamamıştım. Çok fazla iş buyurmuşlardı o hafta ve ben sürekli kursa gitmek zorunda kalmıştım. Evdede yapamamıştım çünkü resim defterim dolmuştu ve yeni defter almalıydık. akrilik ile guaj kutularımın içindeki boyalar hem karışmışlardı hemde eksiklerdi. Hocaya anlattım ama o herkesin önünde beni azarlamaya başladı. İşte "Ben senin defterini kontrol etmek mi zorundayım" falan filan diye bağırdı. Ben orda kırılmıştım çünkü hiç düşünememişti benim defter almaya boya almaya param var mı yok mu diye. Bir insanda bana bağırınca ben işte gözüm doluyor istemsiz. O zamanda hoca ağladığımı görüp yine ağladığımı yüzüme vurmasın diye kendimi zor tutmuştum. Derste yeni konuya geçmişlerdi ve benim resim defterim dolu olduğundan orada sessizce hikaye yazıyordum. Hoca yine sinirlendi "İzlesene tahtayı eve gidince yaparsın" diye. İşte "Sen ne kadar saygısızlık yaptığının farkında mısın" diye yine bağırmaya başladı. Ve ben nedense anlamıyorum. Sadece orda sessizce birşeyler yazıyordum. Hem ben ne ara defter alacağımıda bilmiyorum ki? Ben daha defter alacağımda, eski resmimi tamamlayacağımda, daha sonra resmin tüm ölçülerini aklımda tutup oraya doğru bir şekilde çizicem de... Herneyse sanırım çok konuştum. Hiç söylemedim ama ben buralara içimi dökmeyi çok seviyorum. İnsanlar seni tanımadan dertlerini anlayıp dertlerini paylaşabiliyorsun. Halbuki dışardan birisine anlatsam "Boşver" deyip geçecek. Ben artık "Boşver" deyip sallamak istemiyorum.

  • CemreCemre@birokuristee

    Belkide yanılıyorumdur, aslında gerçekten kimse beni umursamıyordur. Sırf hızlı konuşuyorum diye beni anlamak için çaba göstermiyordur da o yüzden anlamıyordur. Ama şunu biliyorum, beni anlayanları bulmak için çaba göstermeyeceğim. Beni anlasınlar ki onlar beni bulsunlar.

  • CemreCemre@birokuristee

    Sahte bir gülüş seziyorum ama aynı zamanda saf mutluluk. Gerçek bir gülüş seziyorum ama aynı zamanda saf nefret.

  • CemreCemre@birokuristee

    Birinin öldüğünü anlamak mı daha kötüdür yoksa tam o anda onun ölümüyle beraber aklına gelen güzel anıların mı?

  • CemreCemre@birokuristee

    Güven Çoğumuzun güven sorunu vardır. Bazılarımız kolayca aşar, bu kişiler geçmişe sırtını dönenlerdir. Bazılarımız ise kolayca aşamazlar, bu kişiler arafta kalanlardır. Yani asla unutamayanlar. Bazılarımız ise aşamazlar, bu kişiler geçmişle hep karşı karşıyadır. Ben bir tartışma yüzünden artık insanlara güvenemiyorum. Tartışmanın nedenini bile kendimden saklamak, unutmanın kolay bir yoluymuş gibi benim için. Yada, öyle mi hakketten de?

  • CemreCemre@birokuristee

    "Yalnızlık" ne demek az çok biliyordum ama sevilmemeyi daha yeni tadıyordum.