Tekerleklerin sesi sabah sessizliğinde yankılandı.
Kaykay tahtam asfaltla her değdiğinde aynı ritim tekrar ediyordu.
Düzenli. Kontrollü.
Olması gerektiği gibi.
Ekip sahadaydı.
Herkes yerini almış, hazır bekliyordu.
Ama benim gözüm…
Bahçenin girişindeydi.
Ve o tekrar geldi.
Geç kalmıştı.
Adımları düzensizdi—rahat, umursamaz.
Henüz adını bilmiyordum.
Ama duruşu…
Yeterince rahatsız ediciydi.
“Başlamadan önce,” dedim, sesim düz, “kuralları hatırlayalım.”
Herkes başıyla onayladı.
O hariç.
Kaykayını eline aldı, sanki söylediklerim hiç yokmuş gibi.
Kaşlarım çatıldı.
“Kurallar.”
Bu sefer daha sert.
Durdu.
Ama bana bakmadı bile.
Kaykayının ucuna bastı, dengesini sağladı.
Sonra sakince yürüyüp ekibin yanına geçti.
Rüzgâr saçlarını savuruyordu.
Bekliyordu.
Ama beni değil.
“Takımda kalıyorsan, kurallara uymalısın,” dedim.
Omuz silkti.
Bu kadar.
İçimden bir şey gerildi.
Saçmalama.
Bu sadece bir deneme.
Antrenmanı başlattım.
Herkese görevlerini verdim.
Her şey planlandığı gibi ilerliyordu.
Olması gerektiği gibi.
Ama gözüm… sürekli ona kayıyordu.
Kaykayını sürüşü hatalıydı.
Teknik olarak yanlış.
Ama düşmüyordu.
Dengeyi nasıl kurduğunu anlamıyordum.
Sanki kendi kuralları vardı.
Ve o kurallar… işe yarıyordu.
Bu mümkün değildi.
Yanına yaklaştım.
“Dur,” dedim. “Bu şekilde—yanlış. Düşeceksin.”
Başını bana çevirdi.
İlk kez göz göze geldik.
Sessizlik.
Sonra dudaklarının kenarı hafifçe kıpırdadı.
Bir gülümseme miydi… emin değildim.
“O hareketi yanlış yapıyorsun,” dedim.
“Düşmemek doğru yaptığın anlamına gelmez.”
Kaşını kaldırdı.
“Seni ilgilendirmez.”
Ve devam etti.
Arkasından baktım.
“Düşersen tutmam,” diye mırıldandım.
Ama sesim bile bana yabancı geldi.
Dikkatini topla.
Antrenman devam etti.
Ama ben…
Edemedim.
—
Sonra oldu.
Bir anlık hata.
Tahta kaydı.
Dengesi bozuldu.
Düşecekti.
Düşmeden önce hareket ettim.
Düşünmeden.
Elim onu yakaladı.
Temas.
—
Ona dokunduğum an—
kontrol benden çıktı.
Parmaklarım olması gerekenden uzun süre orada kaldı.
Bu bir hataydı.
—
Bir saniyeliğine nefesim kesildi.
Onu dengede tutuyordum.
Ama asıl sorun bu değildi.
Gözlerim onunkilere kilitlendi.
Hâlâ çok yakındı.
Fazla yakın.
Kalbim…
ritmi bozulmuştu.
Hızla geri çekildim.
Ama bakışlarımı ayıramadım.
Etraf sessizdi.
Kimse fark etmemiş gibi davranıyordu.
Ama ben…
Farkındaydım.
“İyi misin?” dedim.
Sesim beklediğimden daha yumuşaktı.
Başını salladı.
Hiçbir şey olmamış gibi kaykayına yeniden bindi.
Ama o gülümseme…
Sanki bir şey biliyordu.
Ve o an anladım.
Ben, kuralların adamı—
kendi kurallarımı çiğniyordum.
Ona yaklaşmamaya çalıştım.
Ama gözlerim onu bırakmadı.
Her hareketi…
her dengesiz anı…
dikkatimi çekiyordu.
Bu normal değildi.
Kontrol sende.
Öyle olmak zorunda.
Ama değildi.
O an fark ettim:
Bu sadece bir antrenman değildi.
Bu bir sınavdı.
Ve kurallar…
artık benim koyduklarım değildi.