Skip to content

Ve son...

Chapter 2 · 2 min read

Ve son...

Chapter 2

2.

Gözlerimi açtığımda gozüme gelen ışıkla beraber rahatsızlık hissi tüm bedenimi sarmaya başladı kendime gelmeye başladıkça bacağımdaki ince sızı ve boğazımdaki kuruluk kendini belli etti peki neden tüm camların açık olmasına rağmen ben hâlâ nefes almakta bu kadar güçlük çekiyorum? Sağ elimin üstündeki ağırlık çekti dikkatimi gördüğüm kadınla ormanda yaşadığım korkunç dakikalar bir bir geçti gözümün önünden sadece beş dakikasını hatırlamama rağmen zaten zar zor aldığım nefeslerimin iyice seyrekleşmesine ve yutkunma isteğime mani olamadım yutkunduğumda bana kendini hatırlatan boğazımdaki kuruluksa cabasıydı sanki sonra gözlerim yine takıldı elime kafasını yaslamış kadına tanımadığım bu kadın bana çok tanıdık hissettirmişti ormanda onu gördüğüm anda güvende olduğumu fark etmiştim tanımadığım bir kadın bana nasıl bu kadar tanıdık hissettirebilir derken fark etmeden yüzünü incelemeye başladım gerçekten çok güzel bir kadındı , gözlerinin altının morluğu çatmış kaşları ile ne kadar huzursuz bir uykuda olduğunu bağırıyordu sanki sonra gözlerim sol tarafıma takıldı gözlerim güçücük koltukta uyuyan iki beden aynı sağımdaki kadın gibi oldukça huzursuz bir uykuda olduklarını belli ediyorlar , çok kıpraştığımdan mıdır nedir bilinmez elimdeki baskı azaldığında fark ettim kadının uyandığını o korku dolu bir şekilde bana bakarken azımdan güçlükle çıkan tek kelime "su" oldu sanki bunu dememi bekliyormuş gibi hızlıca yerinden fırlayıp yandaki sürahiden bardaha hızlıca doldurup bana uzattı ancak iki bekli üç yudumdan sonra bardağı ona geri teslim ettim endişeli bakışlarının altında onu biraz sakinleştirmek için yüzüme bir tebessüm kondurdum ve teşekkür ettim. Fazla ses yapmış mıyızdır nedir bilinmez uyuyan iki beden de kıpırdanmaya başladı saniyeler içerisinde bana onlarca soru sorduklarında şok oldum neyseki tam bu sırada içeri doktor ve yanındaki iki hemşire girdi kırklı yaşlarının sonunda duran kısa saçlı hafif kilolu doktor babacan bir tavırla bana gülümseyip konuşmaya başladı ;

Doktor : Merhaba Elis hanım , kendinizi nasıl hissediyorsunuz ?

+ : bacağımdaki acıyı saymazsak iyiyim.

Doktor : Ağrı kesici serum takacağız şimdi size bittiğinde çıkabilirsiniz .

Doktor ve hemşireler işini bitirip odadan çıktığında üç çift göz tekrar benden cevap beklemeye başladı konuşmam gerektiğini anladığımda zihnime dolan düşüncelere yine engel olamadım ne hatırlıyorsun ki ne söyliyeceksin ? Doğru hiç bir şey hatırlamıyorum ki ben sanki beni duymuş gibi söze girdi genç çocuk ;

Kerem : Ben kerem ikizinim senin tahmin edersin ki bu da annem ve babam ormanda seni bulmadan önce beni aradın o şekilde yerini bulduk yerini bize sen söyledin gerçi ormanın değil yakınlarında bir klubenin ismini vermiştin şans eseri bulduk seni ormanda .

Şu anda bu konulara girmek başımı ağrıtmaya başladı olayın sadece beş dakikasını hatırlamama rağmen tüm bedenimi kaplıyan endişe ve korkuya mani olamıyorum zaten zor aldığım nefeslerim şimdi iyice sıkışmış gibi sanki , ben düşüncelerim ile bir halat oluşturup kendimi resmen asarken annem girdi içeri annemin içeri girmesi ile bende ayaklandım elindeki kıyafetlere bir bakış attığımda kıyafetleri bana uzattı teşekkür edip üstümü giyinip doktorun odaya bıraktığı yürümek için olan adını unuttuğum garip şeyi alıp çıktım aşağıya indiğimde beyaz renkli spor bir araba karşıladı beni .

End of chapter

0 comments

No comments on this chapter yet. Write the first one.