Banyo kapısı yavaşça açılırken odadaki herkes nefesini tuttu.
Karanlığın içinde iki parlak göz hareketsizce onlara bakıyordu.
Kimse kıpırdayamıyordu.
Mert, telefonunun fenerini titreyen eliyle banyoya çevirdi.
Işık kapının içine vurduğu anda...
Gözler kayboldu.
Banyo bomboştu.
Sadece tavandan damlayan suyun sesi duyuluyordu.
Damla...
Damla...
Damla...
Can cesur görünmeye çalışarak içeri girdi.
Perdeyi açtı.
Lavabonun altına baktı.
Hiç kimse yoktu.
— Gördünüz mü? Hepimiz korkudan hayal görüyoruz.
Tam o anda aynaya baktı.
Donup kaldı.
Aynada kendi yansımasının arkasında uzun saçlı siyah bir kadın duruyordu.
Can hızla arkasını döndü.
Kimse yoktu.
Tekrar aynaya baktığında...
Kadın kaybolmuştu.
Bir çığlık attı.
Diğerleri banyoya koştu.
— Ne oldu?
Can'ın yüzü bembeyazdı.
— Aynada... Biri vardı...
Kimse ona inanmadı.
Tam odadan çıkacakları sırada Elif aynaya göz ucuyla baktı.
Aynanın buğulu yüzeyinde yavaş yavaş harfler belirmeye başladı.
"13 NUMARALI ODAYA GELİN."
Yazı birkaç saniye sonra kendiliğinden silindi.
Odanın kapısı birden büyük bir gürültüyle çarptı.
GÜÜÜM!
Koridordan tekrar ayak sesleri geliyordu.
Bu kez daha hızlıydı.
Tak... Tak... Tak... Tak...
Sanki biri koşuyordu.
Mert kapının deliğinden dışarı baktı.
Koridor boştu.
Tam geri çekilecekken...
Kapının tam önünde solgun yüzlü küçük bir kız belirdi.
Gözleri tamamen siyahtı.
Hiç kıpırdamadan kapıya bakıyordu.
Sonra yavaşça gülümsedi.
Ve dudaklarını oynattı.
— Geç kaldınız... O uyandı.
Bir anda motelin bütün ışıkları söndü.
Karanlığın içinden üçüncü kattan gelen tek bir ses duyuldu.
GICIRRR...
Sanki yıllardır açılmayan 13 numaralı odanın kapısı yavaşça açılıyordu...
3. Bölüm Sonu...
