Bunu okuyan kim varsa,
evet, sana sesleniyorum.
Bu bir açıklama değil.
Bir savunma hiç değil.
Sadece son kez konuşmak istedim.
Hayat bana bazen ağır geldi.
Bazen haksız.
Bazen de suskun.
Ama yine de burada durmayı öğrendim.
Beni güçlü sananlar oldu.
Hiç kırılmadığımı düşünenler.
Bilmediler: İnsan bazen sadece
ayağa düşmemek için dik durur.
Kırıldım.
Eksildim.
Yanlış anlaşıldım.
Ama her şeye rağmen
kendim olmaktan vazgeçmedim.
Eğer bu satırlarda kendini bulan varsa,
bil: Yalnız değilsin.
Ama kimse seni senin kadar taşıyamaz.
Benim vedam kaçış değil.
Bu bir bırakma.
Ağırlıkları, beklentileri,
başkalarının üzerime yazdığı rolleri bırakıyorum.
Sevdiklerime şunu söylemek isterim:
Elimden geleni yaptım.
Eksikse, insandandır.
Kırdıklarımdan özür dilerim.
Kırıldıklarımı affediyorum.
En çok da kendimi.
Burada bitiriyorum.
Çünkü bazen devam etmek,
susmayı seçmektir.
Hoşça kal.
Ve lütfen,
kendini geciktirme.
~Sevgilerimle Türkiye Cumhuriyeti.
"Sayın seyirciler, akşam saatlerinde aldığımız bir son dakika haberiyle sarsıldık. Türkiye Cumhuriyeti'nin, bugün İstanbul'daki ikametgahında cansız bedenine ulaşıldı. İlk incelemeler neticesinde, şahsın kendisini asmak suretiyle hayatına son verdiği tespit edildi. Olay yerindeki deliller, trajik bir intihar ihtimalini güçlendirirken, emniyet güçleri geniş çaplı soruşturmasını sürdürüyor."
Son
1. Osmanlı ya ithâfen
2. İstanbul h. İthâfen
3.Annesine ithâfen
4. Amerika ya ithâfen
5. Mustafa Kemal Atatürk e ithâfen
6. Sizlere ithâfen.
Sadece Türkiye'nin duygularını yansıtmaya ve sevgiye olan özlemini dile getirmeye çalıştım.
Okuduğunuz için teşekkürler.
(300. K.)