Bir zamanlar, ikiye bölünmüş bir krallık vardı.
Güneşin hiç batmadığı Aurelia ve karanlığın hüküm sürdüğü Noctra…
Bu iki dünyanın tam ortasında doğan bir kız vardı: Elira.
Elira’nın gözleri bal sarısıydı… ama bu sıradan bir özellik değildi.
Onun gözleri, iki dünyanın gücünü aynı anda taşıyordu.
Bir tarafı ışık, bir tarafı karanlık…
Çocukken herkes onu “krallığın umudu” olarak görüyordu.
Ama büyüdükçe gerçek ortaya çıktı:
Elira sadece ışığı değil… karanlığı da hissedebiliyordu.
Geceleri uykusunda fısıltılar duyuyordu.
Onu çağıran… görünmeyen ruhlar…
Bir gün, Noctra’dan gelen karanlık krallık saldırıya geçti.
Gökyüzü ikiye yarıldı.
Ateş ve gölgeler her yeri sardı.
Elira sarayın balkonuna çıktığında şunu fark etti:
Karanlık… dışarıdan gelmiyordu.
İçinden yükseliyordu.
Gözlerinden akan yaşlar sadece korkudan değildi…
İçindeki gücü bastırmaya çalışıyordu.
Ama artık çok geçti.
Bir anda dünya sustu.
Elira’nın sol tarafı ışıkla parladı…
Sağ tarafı ise gölgelerle kaplandı.
Arkada iki krallık belirdi:
Biri altın gibi parlayan umut…
Diğeri alevler içinde yanan korku…
Ve o an, herkes gerçeği gördü:
Elira bir kurtarıcı değildi…
Bir dengeydi.
Ama denge her zaman huzur getirmez.
Bazen…
iki tarafı da yok edebilir....
