Hüseyin Canbaz@huseyin_canbaz954Kasabanın en eski saatçisi, dükkânını kapatmadan önce her akşam vitrine aynı saati koyardı. Saat çalışmazdı. Akrep dokuzu, yelkovan on ikiyi gösterirdi. Yıllardır. Bir gün küçük bir çocuk dükkâna girip sordu: “Bu bozuk saati neden atmadın?” Saatçi gülümsedi. “Bozuk değil.” Çocuk şaşırdı. “Ama hiç ilerlemiyor.” Yaşlı adam vitrindeki saate baktı. “Bu saat kırk yıl önce burada durdu.” Sonra duvardaki sararmış fotoğrafı gösterdi. Fotoğrafta genç bir kadın vardı. “O gün bana ‘Bir saate dönerim’ dedi. Dönemedi.” Dükkânda sessizlik oldu. Çocuk ne diyeceğini bilemedi. Kapıya yönelirken yaşlı adam arkasından seslendi: “İnsanlar zamanı ölçmek için saat yapar evlat. Ama bazen bir saat, zamanı durdurmak için kalır.” Çocuk dışarı çıktı. Vitrindeki saat yine dokuzu gösteriyordu. Ama artık bozuk görünmüyordu.