Açelya@acelyaTam uçağın merdivenlerine doğru yaklaşıyordum ki, arkamdan bir çocuğun nefes nefese seslendiğini duydum: “Abla! Bekle!” Dönüp baktığımda, arkamdan koşarak gelen ince yapılı bir çocuk gördüm. Gözleri kömür karasıydı, parlıyordu. Yüzü ter içindeydi, alnındaki damlalar güneşin ilk ışıklarıyla parıldıyordu. Ellerinde titreyerek tuttuğu eski bir sefer tasını bana doğru uzattı. Nefesini düzeltmeye çalışarak konuştu: “Abla, annem dedi ki, söyle o ablana… Hz. Musa’yı kardeşi Harun ile, İsa’yı Yahya ile destekleyen Allah’a yemin olsun ki, Doğu Türkistan hiçbir zaman yalnız olmayacaktır.” -Ay Işığı Sonatı-