Tam tamına 2 saattir buradaydık.Etrafta sessizlik vardı.Kimse konuşmuyordu. Hatta Can kenara kıvrılmış uyuyordu. Artık sıkılmıştım. Bu olanlar sanki bir kamera şakasıydı. Birinin çıkıp şaka demesini bekliyordum. Etrafa bakındım ve yerde duran çantamı farkettim. Aleyna çantamıda getirmişti buraya. Ayağı kalktım ve çantamı aldım. İçinde teleonum vardı. İçinden teleonumu çıkardım ve haberlere bakmaya karar verdim. Burada internet çekmiyordu.
kumsal: Hassiktir internet çekmiyo.Nasıl bir facianın içindeysek internet çekmiyo.
yağız: sakin ol biraz. çok normal internetin çekmemesi. koca bir zombi istilasının içindeyiz hatırlatırım.
kumsal: haklısın ama sinirlerim bozuluyor
aleyna: tamam seni anlıyorum ama elimizden birşey gelmiyor.İstersen uyumaya çalış biraz.
kumsal: olabilir
Bende can gibi bir kenara antrenman süngerlerinin birini serip uzandım. yorulmuştum. iki üç dakka sonra derin bir uykuya daldım.
Yarım saat sonra aleyna ile yağız'ın telaşla bize seslenmesi ile uyandım ikiside kapıya dayanmış kapının açılmasını önlemeye çalışıyordu. kapının hafif aralanması ile içeri biri elini uzattı ve yağız'ı tutmaya çalıştı.Bu bir zombi eliydi.
kumsal: yağız!!!
yağıza seslenmem ile yağız kolunu çekti ve ben kalkıp elime gelen ilk sert şey ile o ele doğru vurdum ve o anki acıyla elini çekti. kapıyı kapattık ve can ile ağır bir dolabı kapının önüne çektik. bu bizi birkaç saat idare ederdi.Yağız ile Aleyna oturdular.Onlara çantamdaki su şişelerinden verdim.Hepimiz çok korkmuştuk.Yağız zombiye dönüşebilirdi.Hayali bile kötü.
Bir iki saat sonra hepimizin uykusu geldi ve yattık.
Büyük bir gürültü ile gözlerimi açtım.Kapıya koyduğumuz dolap düşmüştü ve altında zombi vardı telefonumun flaşını açtım ve büyük bir çığlık bıraktım.Benim çığlığıma Aleyna ile Yağız uyandı.Hıçkırıklara boğulmuştum.
Aleyna: kumsal!!
kumsal: h-hocam
yağız: kumsal buraya gel.
kumsal: yağız kurtar onu kaldır o dolabı.
yağız: yapamam kumsal o zombi artık.
Aleyna: kumsal onu kurtaramayız artık. lütfen sakin ol.
kumsal: hayır hayır o zombi değil. kaldır onu yağız lütfen. o kurtulucak. lütfen!!
yağız: eğer onu kaldırırsam saldırıcak bize.
kumsal: hayır o öyle birisi değil yapmaz.
can: kumsal lütfen yapma gitmemiz lazım.
yağız: alın şu beyzbol sopaların gitmemiz lazım burası artık güvenli değil.
Dört tane beyzbol sopası aldık ve kapıdan çıktık. Etraf yavaş yavaş aydınlanıyordu. kantine gitmeye karar verdik. Acıkmıştık.Yavaş yavaş ilerlemeye başladık. futbol sahası yazan kapının açıldığını gördük. içeri birden 10 dan fazla zombinin girdiğini gördük. bu girenler futbol takımıydı. Üzerimize doğru geliyorlardı.Elimdeki sopayla gelenlere vurmaya başladım.Bana doğru gelenlerin hepsine vurdum ama can zor durumda gibiydi. Hemen koşarak ona yardım etmeye başladım. zombilerin çoğundan kurtulmuştuk. hemen koşarak üst kata çıktık ve kantine girdik.Kapıyı kapattık ve orda duran masaları kapıya dayadık.Buda kesin çözüm değildi ama elimizden gelen buydu.Aleyna hemen tost yapmaya gitti bense hepimize birer kahve hazırladım.
antrenörüm bir zombiye dönüşmüştü en sevdiğim öğretmenimdi. şakacı anlayışlı bir öğretmendi.Arkamdan Aleynanın sırtımı sıvazlaması ile kendimi tutamadım ve ona sarılıp ağlamaya başladım.En sevdiklerimi kaybetmeye başlamıştım. bu nereye kadar sürecekti.İlk antrenörümü kaybettim sıradaki kimlerdi.Bu düşünce beni korkutuyordu.Ya hiç kimsem kalmazsa.Ya hepsi ölürse.Bu düşüncelerden kurtulup Aleynanın getirdiği tostu yemeye başladım.Hepimiz dünden beri hiç birşey yememiştik.Hiç birimizin bundan sonra olacaklar hakkında hiç bir fikri yoktu.Belkide ölücektik...
