Kasaba limanına adım attığımız an, okyanusun o derin ve uğultulu sessizliğinden sonra dünya üzerime bir çığ gibi çöktü. Siren kulaklarım aynı anda yüzlerce insanın bağırışını, tahta tekerleklerin taş yollarda çıkardığı gürültüyü ve demir döven demircilerin çekiç seslerini algılıyordu. Her bir ses beynime saplanan küçük birer iğne gibiydi. Dengemi korumakta zorlanarak rıhtımdaki bir ahşap direğe tutundum.
"Elna, iyi misin?" diye fısıldadı Kai. Sesi, etraftaki bu kaotik gürültünün arasında zorlukla seçiliyordu. Gözleri şaşkınlıkla etrafı tarıyordu ama o kibirli, her şeyi kontrol edebileceğini düşünen tavrından hala ödün vermemişti.
"Çok gürültülü," dedim, dişlerimi sıkarak. "İnsanların zihni ve dünyası çok kirli."
Hava, tuzlu deniz kokusunun aksine bayat balık, yanık odun ve yoğun bir ter kokusuyla doluydu. Birkaç adımlık yürüyüşün ardından bacaklarımı kontrol etmeyi yavaş yavaş çözüyordum. postalların içindeki ayak parmaklarımı sıkarak yere daha sağlam basmaya çalıştım. Etrafımızdan geçen insanlar, üzerlerindeki hırpani gemicilik kıyafetleri yüzünden bize şüpheyle bakmıyorlardı. Biz sadece rıhtıma yeni yanaşmış bir geminin iki tayfasıydık onlar için.
Tam rıhtımın ortasındaki büyük meydana ulaştığımızda, ahşap bir kürsünün üzerinde duran devasa bir ilan panosu dikkatimi çekti. Panonun en üstünde, paslı çivilerle tutturulmuş, kenarları sararmış büyük bir parşömen kâğıdı duruyordu. Üzerindeki büyük harfleri okumaya çalıştığımda kalbimin buz tuttuğunu hissettim.
“Denizlerin Lanetli Yaratığı: Mumyalanmış Siren ufak bir künyede yazdığına göre Efla. Şehir Müzesi’nde Ziyarete Açıldı!”
Kâğıdın altında, ablamın okyanusta gururla taşıdığı o gümüş rengi pullarının, şimdi cansız bir vitrinin arkasında nasıl soluk göründüğünü resmeden kaba bir çizim vardı. Yumruklarımı sıktım, tırnaklarım etime batıyordu. O resim doğru olamazdı. Ablam ölmüş olamazdı.
"Demek gerçekten orada," dedi Kai, omzumun üzerinden ilana bakarak. Sesi bu kez ciddi ve karanlıktı. "Müzeyi bulmalıyız Elna."