RUH YARASI

Eskiden cahiller kız çocuklarını diri diri toprağa gömerlerdi, şimdiki cahiller ise ruhlarını diri diri toprağa gömüyorlar..."Dışarıdan bakıldığında İsra’nın hayatı kusursuzdu: Düzenli bir ev, titizlikle hazırlanmış akşam yemekleri ve şefkatli bir eş. Ancak bu mükemmellik duvarının arkasında, ellerinin zangır zangır titremesine neden olan, çocukluğunda açılmış derin ve karanlık bir harabe gizliydi.Bir su bardağını parmak izi kalmasın diye boğarcasına kuruturken de, kafasının içinde "Yine her şeyi mahvettin!" diye bağıran o acımasız yargıçla savaşırken de yapayalnızdı. Ta ki bir trafik kazası, onu geçmişin tozlu sayfalarını aralayacak o kliniğin kapısına getirene kadar.Ruh Yarası; bir kadının toksik döngülerden, başkalarının onayına mahkum olmaktan ve çocukluk travmalarından sıyrılıp, kendi içindeki o yaralı küçük kız çocuğunu ellerinden tutarak ayağa kaldırma mücadelesidir.Çünkü bazı yaralar bedende değil, tam ruhun ortasında açılır. Ve iyileşmek, en büyük savaştır.