RENKSİZ

Kızımız olacaktı, Kırmızı. Bu kitabı, seni ilk öptüğüm gün gökyüzünden kopardığım o çiçeğe, hiç doğmamış kızımıza, ve en çok da kendime — yani seni en çok unutmayan, ama artık unutmaktan başka çaresi kalmayan halime armağan ediyorum. Bir peronda, üşümüş parmaklarınla elime yapıştığın o geceyi unutmadım. Perondan bir otobüs geçiyordu, bizden başka herkes bir yere gidiyordu. Biz ise yalnızca birbirimize gömülüyorduk. Şimdi sana dair ne varsa, o geceki otogar gürültüsünde yaşıyor. Sana gelirken, ceplerimde şiir, kafamda intihar, ayakkabılarımda şehir taşları vardı. Her adımda başka bir günahı affetmeye çalıştım. Bazen sokak lambalarına dua ettim, bazen kaldırım kenarındaki kedi cesetlerine selam verdim. Yani sana gelirken hep biraz öldüm. Atımı denizlere bağladım. Yüzümdeki öfkeyi, Atakule’nin tepesinde astım, ince bir halatla. Sana benzeyen kadınlara bakarken gözlerimi kırptım, çünkü hiçbirini sonuna kadar sevemedim. Hepsinin kalbinde senin suskunluğun vardı. Senin soğuk tenin, senin hiçbir şeyi tam söylemeyişin. Bazen bir orkide aldım, bazen bir bira açtım. Bazen sokakta bir dilenciye cebimdeki her şeyi verip "Ben de açım abi," dedim. Çünkü açtım. Seninle hiç doymamış bir yanımla yaşamak, bir işkenceye sarılmak gibiydi. Kızımız olsaydı, adını kırmızıya benzetirdim. Ama olmadı. Sen bu dünyanın hiçbir şeyini taşıyamayacak kadar narin, ben bu dünyanın hiçbir şeyini tutamayacak kadar kırılmıştım. Ve bazı geceler hâlâ bileklerime dokunuyorum. Kızımızın hayalini kuruyorum. “Baba,” diyor, “Annem neden suskun?” Ben de diyorum ki: “Çünkü annen şiirdi. Çünkü annen yokluktu. Çünkü anneni sevmek, bir intihara mektup yazmaktı.” Bu kitabı, adını unutmamak için her gece tekrar ettiğim kırmızıya, hiç doğmamış yağmur kokulu kızıma, ve sonunda kendini bile kaybetmiş bir adama yazıyorum. İyi bir adam olmak istedim. Olmadı. Ama bu cümleyle bile hala sana geliyorum.