Kurt Ayı

Karadeniz’in hiç dinmeyen yağmurları, sadece toprağı değil, işlenen günahları da yıkamak istercesine dağ yamaçlarından aşağı akıyordu. Ceren Tunç için bu sisli köy, İstanbul’un soğuk betonundan ve ellerine bulaştığına inandığı o kanlı hatıradan kaçabileceği tek yerdi. Ancak sisin ardında, sadece doğanın değil, yasak bir soyun da nefesini hissediyordu. Doruk Aslan, ormanın efendisi ve asırlık bir lanetin tutsağıydı. Kurt Ayı yaklaştıkça, damarlarında akan o vahşi kan, onu insan kalma çabasından koparıp karanlığa çekiyordu. Sürünün lideri, dengesini yitirirken sığındığı tek liman, şehirden gelen bu yaralı veteriner hekim olacaktı. Biri vicdan azabıyla boğulan, diğeri ise kendi içindeki canavarla savaşan iki ruh... İkisi de aradıkları huzurun değil, birbirlerinin yıkımının mimarı olacaktı. Orman, kadim bir yeminle fısıldıyordu: "Kader, pençelerin altında ezilir."