KARTAL ATEŞİ

Kendini yerde bulduğunda ne hissetmesi gerektiğini bilmiyordu. Kızmalı mıydı? Bağırıp çağırmalı mıydı? İsyan mı etmeliydi? Kaderine mi küsmeliydi? Yoksa oturup ağlamalı mıydı? Hiç bilmiyordu. Tüm hatıraları aklından birer birer uçup giderken kendini çaresiz hissetti. Gidecek bir yeri var mıydı? Önceden sorsalardı evet derdi ama şimdi hiçbir şeyi yoktu. Kanatlarını kırmışlardı adeta. Zihni çorak bir çöle dönerken kendini kapana kısılmış gibi hissetti. Hiçbir şey hatırlamıyor, hiçbir şey bilmiyordu. İsmi neydi acaba? Ailesi var mıydı? Arkadaşları? Sevdikleri var mıydı? Hatırlamıyordu. Hatırlamayadıkça çıldırıyor tırnaklarını kendine geçiyordu. Başını ellerinin arasına alıp çığlık attı. Sırtına yüklenen bu yükü taşımak istemedi. İsyan etti, bu da onun ikinci günahı oldu.