KARA MELEK

Meleğin aşkı kendini feda edebilecek kadar büyüktü. Azizin aşkı ise Meleğin kendini feda ettiğini göremeyecek kadar küçüktü. Oysa Melek bu aşkı büyük zanneder Leyla ile Mecnun aşkını kıskandıracak kadar güçlü görürdü. Melek yanılgılarla Aziz ise pişmanlıklarla dolu bir hayatta mahkumdu şimdi... -Sana beni affet demeye yüzüm yok Meleğim. Affetme ama birkez bak gözlerime. Beni bu vicdan azabıyla bu dünyada yakma. -Sana seni affediyorum diyemem ama birkez bakarsam gözlerine işte ozaman ben yanarım Aziz. O gözler benim yaşama umudumdu.Eğer bakarsam tekrar yaşamak için sebebim olur. Buyüzden çek gözlerini benden. Tıpkı yıllar önce çektiğin gibi. -Hayır hayır sus. Sakın Meleğim sakın yaşama umudunu kaybetme. Değmez benim gibi bir serseri için. Unutma sen ölürsen ben ölürüm. Senin nefes almadığın bu dünyada ben boğulurum yaşayamam. Acı bir tebessüm belirdi dudaklarımda. Sen ölürsen ölürüm diyordu sanki yıllar önce beni öldüren kendisi değilmiydi? -Serserimdin eskiden canımdan koparcasına. Şimdi sadece serseri olmuşsun canımı yakarcasına. Ben zaten ölmüştüm Aziz ama bak sen hâlâ yaşıyorsun....