İlk bir ay monokrom düzende geçti. Genç adam küçük kızını sürekli gözlemliyordu. Artık bebek bakmayı öğrenmişti. Bir ayın sonunda genç adam bebek için bir dadı tuttu. Pek araştırmamıştı, işine dönmesi gerekiyordu.
Döndü de.
Bebek dadısıyla günlerini geçiriyordu. Ne geçirmek ama! Dadısı paragöz bir kadındı. Gün boyunca yan gelir yatar, evin imkanlarını kullanır, akşam vakti genç adam gelmeden de bebeğin gün içerisinde dolmuş bezini değiştirir, pişik olmuş cildini daha da tahriş ederdi. Karnı bile doymuyordu çoğu zaman küçük kızın. Gün boyunca çatlayacakmış gibi ağlıyordu, tabii kimse bunları duymuyordu.
Böyle böyle bir yıl geçti. Küçük kız o gün bir yaşına girmişti. Alt dişleri çıkmış, emeklemeyi öğrenmişti. Her şeyi kendi başına yapardı o küçücük yaşına aldırmadan. Babası o bir yıllık süreçte kızıyla bir kere bile ilgilenmedi. Kız çok zayıftı. Öyle ya, bebekler tombul olur. Küçük kızın kemikleri sayılıyordu. Anne sütü almadığı için gelişemiyordu.
Birinci yaş doğum gününde babası o günü yok saydı. Kızına karşı içinde bir baba iç güdüsü yoktu. Hiç olmamıştı da o ilk aydan sonra. Genç adam o gün eve gittiğinde takvimini kontrol etti. Evet, kızının doğum günüydü. Gece yarısına bir saat kalmıştı, doğum günü geçiyordu. Küçük kızının odasına çıktı. Siyah saçları uzamıştı ve gecenin siyahlığına karşılık parıl parıldı. Beyaz teni ay gibiydi. Küçük kız gök yüzünü andırıyordu.
Genç adam kızı için aldığı hediyeyi cebinden çıkardı. Kutudaki küçük kolyeyi kızını uyandırmamaya özen göstererek boynuna taktı. Küçük kızı konuşamıyordu ama ismini dışarıdaki insanlara söylemek durumunda kaldığında bu kolyeyi gösterebilirdi.
Babası kızına kirazlı kolye almıştı..
