Bir karanlık oda ve bir çift pencere.
Gidip geliyor dertler günden güne.
Bir ayna ve fotoğrafsız bir çerçeve.
İkisinde de beliriyor solgun simam yine.
Bir rutine bağlanmış günler aynı sürüyor.
Şizofrenik bir döngü bu hayat aynı dönüyor.
Bir kelebek misali insan kanat çırpıp duruyor.
Her sabah doğan insan her akşam yine ölüyor.
Manasız bir hayat ve haliyle geriliyorum.
Ne kadar sürer bir ömür hiç bilemiyorum
Yaşamak güzel gelmiyor artık sendeliyorum.
Dayanamıyorum artık yavaş yavaş deliriyorum.
Tufan ASLAN
