Başlıksız

Evimdeki sesler kesilse bile kafamın içindeki o gürültüler asla susmuyor, onu gördüğüm her anda daha da şiddetleniyordu.Artık ne ev diye sığına bilecegim bir evim ,ne de aile diye kucaklaya bileceğim bir ailem vardı. Zihnime bu evin bizim için lanetlendiğini çoktan takmıştım bile. O hayatımızda olduğu her anı ,her yeri kendi varlığıyla lanetlemişti. "Yazdığım her şey yaşadıklarım. Keşke böyle gereksiz bi hikayeyi Kitap olarak çıkarsaydım da Babama hediye ede bilseydim Umarım okur ve benim ağladığım kadar ağlamasada, yaktığı kadar yanmasada canı yanar.Ona bir zarar gelse herkesten Önce ben koşardım ama onu hala sevmiyorum derim" "Ne kadar canımı yaksanda hala seni seviyorum baba ve bunu sana asla söylemem."(Buda asla göndermeyecrğim mesajım işte)