— Geçen Yıl
Geceydi.
Sokak lambası titriyordu. Sarı ışık, dar sokağın ortasında parçalanmış gibi yayılıyordu. Hava soğuktu ama Ateş’in içi yanıyordu.
Koşuyordu.
“Defne!” diye bağırdı.
Sokağın köşesini döndüğünde gördüğü manzara… onu durdurmadı.
Üç kişi.
Ve ortalarında, yere düşmüş biri.
Kardeşi.
Defne’nin yüzü korkudan donmuştu. Biri kolundan tutmuş, diğeri bağırıyordu. Üçüncü kişi sadece izliyordu.
Ateş’in içindeki her şey o an sustu.
Yerini tek bir şey aldı: öfke.
“Onu bırak.”
Sesi sakindi. Fazla sakindi.
Üçünden biri güldü.
“Ne yapacaksın?”
Ateş cevap vermedi.
Bir adım attı.
Sonra bir adım daha.
Kalp atışı yavaşlamıştı. Nefesi düzenliydi. Ama gözleri… karanlıktı.
Defne titreyerek fısıldadı:
“Ağabey…”
O kelime… son damlaydı.
Her şey bir anda oldu.
Ateş ilk hamleyi yapan kişi oldu. Hızlıydı. Beklenmedik kadar hızlı. Karşısındaki ne olduğunu anlamadan yere düştü.
Diğerleri bağırmaya başladı. Ama artık çok geçti.
Ateş durmadı.
Çünkü o an artık düşünmüyordu.
Sadece koruyordu.
Ama… kontrol yoktu.
Birinin yüzünde kan belirdi. Diğeri geri çekilmeye çalıştı ama Ateş bırakmadı. İçindeki öfke, bir kez serbest kalınca geri dönmek istemiyordu.
“Yeter!”
Bu ses… Defne’nindi.
Ama Ateş duymadı.
Ya da duymak istemedi.
Birini duvara çarptı. Sert. Fazla sert.
Ve o an…
Sessizlik oldu.
Çocuk yere düştü. Hareket etmedi.
Ateş’in nefesi ağırlaştı. Ellerine baktı.
Titriyordu.
Defne ona sarıldı.
“Bitti… lütfen bitti…”
Ateş gözlerini kapattı.
Ama içinde bir şey fısıldıyordu:
“Hayır… daha bitmedi.”
FLASHBACK SONU
Ateş başını kaldırdığında gözlerinde o gece hâlâ yaşıyordu.
“İşte bu yüzden,” dedi alçak bir sesle. “Benden korkuyorlar.”
Alev ona baktı. Uzun uzun.
Sonra yavaşça konuştu:
“Sen kontrolünü kaybetmişsin… ama sebebi vardı.”
Ateş hemen karşı çıktı:
“Sebep olması, doğru olduğu anlamına gelmez.”
Alev bir adım yaklaştı.
“Bazen doğru olan şeyler… güzel olmaz.”
Ateş sustu.
Çünkü ilk defa biri onun geçmişini duyduktan sonra geri çekilmemişti.