Alev o gece eve döndüğünde anahtarı masaya bırakmadı. Elinde tutmaya devam etti. Çünkü artık mesele bir anahtar değildi…
Mesele Ateş’ti.
Ertesi gün okulda fısıltılar daha da belirgindi. Alev yürürken iki kızın konuşmasına kulak misafiri oldu.
“Onunla konuşmuş…”
“Ciddi misin? Cesaret işi.”
“Bilmiyor galiba…”
Alev durdu.
“Ne bilmiyorum?”
Kızlar birbirine baktı, sonra biri alçak sesle konuştu:
“Ateş’ten uzak dur. O… normal değil.”
Alev kaşlarını çattı.
“Ne demek o?”
Kız cevap vermekte tereddüt etti ama sonra fısıldadı:
“Geçen sene bir olay oldu. Kimse tam ne olduğunu bilmiyor ama… biri hastanelik oldu.”
Alev’in kalbi bir an durur gibi oldu.
“Ve herkes suçun onda olduğunu düşünüyor, öyle mi?”
Kız başını salladı.
“Düşünmüyorlar… biliyorlar.”
O akşam Alev yine aynı yere gitti.
Ateş bu sefer daha gergin görünüyordu. Sanki bir şeylerin açığa çıkacağını biliyordu.
“Bana bir şey söylemedin,” dedi Alev direkt.
Ateş gözlerini kaçırmadı.
“Ne hakkında?”
“Senin hakkında.”
Sessizlik.
Ateş derin bir nefes aldı.
“Bilmek istemezsin.”
Alev hemen karşılık verdi:
“Ben zaten içindeyim.”
Bu cümle Ateş’i durdurdu.
Bir süre hiçbir şey söylemedi. Sonra yavaşça konuştu:
“İnsanlar beni tehlikeli sanıyor çünkü… kontrolümü kaybettiğim bir an oldu.”
Alev dikkatle dinliyordu.
“Birini korumaya çalışıyordum,” dedi Ateş. “Ama işler büyüdü. Ve… duramadım.”
Alev’in sesi yumuşadı:
“Kimi koruyordun?”
Ateş’in gözleri karardı.
“Önemli olan o değil.”
“Benim için önemli.”
Ateş başını hafifçe eğdi. İlk defa bu kadar kırılgan görünüyordu.
“Kardeşimi.”
Bu kelime havayı değiştirdi.
“Onu incittiler,” diye devam etti. “Ve ben… sadece durdurmak istedim. Ama fazla ileri gittim.”
Alev sessizce ona baktı.
“Yani sen tehlikeli değilsin… sadece sınırın yok.”
Ateş acı bir şekilde güldü.
“İnsanlar için fark etmiyor.”
Alev bir adım yaklaştı.
“Benim için ediyor.”
Ateş başını kaldırdı.
“Bana yaklaşan herkes zarar görür.”
Alev hiç tereddüt etmedi:
“Ben korkmuyorum.”
Ateş’in sesi bu sefer neredeyse bir uyarıydı:
“Korkmalısın.”
Alev gözlerini ondan ayırmadan söyledi:
“Sen kötü biri değilsin, Ateş. Sadece… yanlış insanlara karşı doğru şeyi yapmışsın.”
Bu cümle Ateş’i susturdu.
Çünkü ilk defa biri onu “tehlikeli” olarak değil… anlaşılmaya değer biri olarak görüyordu.