ESİLA SOYDAN
Aynadaki yansımama son kez baktım. Saten gelinliğimin sırtındaki dantel işlemeler, neredeyse nefesimi kesiyordu. Ama beni boğan dantel değil, kaderimdi. Parmak uçlarımla annemden kalan küçük bir kolyeye dokundum. Eğer burada olsaydı… Eğer yaşasaydı… “Çok güzel olmuşsun prensesim,” derdi. Mezuniyetimde yaşamıştık böyle bir anı. Sanki göremeyeceğini hissetmiş gibi “Seni bir de gelinlikle görseydim,” derken gözleri dolmuştu. Elim hâlâ kolyedeyken ucundaki ince gül figürünün ne kadar da eskimiş olduğunu fark ettim. Tıpkı babamın gözlerindeki ışık gibi. Annemin hastalığından sonra o da eskimiş, solmuş… kaybolmuştu. Son palyatif bakımda eşinin yanında olmak istediği için aile şirketimizden iyice uzaklaşmıştı. Bunu fırsat bilen fırsatçılar, dedikodular ve iftiralarıyla şirkette zehir gibi yayılmış; babamın sözde dostları ise yanımızdan usulca kalkıp karşımıza geçmişlerdi. Ve ben de evleniyordum işte. Esila Soydan’ın o karşı masanın sahibiyle birazdan nikâhı kıyılacaktı. Kendime gelmek için derin bir nefes aldım. Yüzüme en iyisinden kocaman bir gülümseme kondurdum. Annem yüzünden değil, annem için evleniyordum bugün. O olsaydı, “Somurtma Esila, milletin içinde,” diye azarlardı beni. Ben buna kendi kendime gülümserken kapı çaldı. İçeri giren nedime, samimi bir şekilde gülümsedi: “Hazır mısınız Esila Hanım?” Hazır mıydım? Hayır. Hazır olmak neydi zaten? Bir yabancıyla, düşman hanesinden gelen bir adamla sonsuz bir yemin etmeye hazır olunur muydu? Ağzımdan sadece bir kelime çıktı: “Hazırım.” Kırmızı halıyla döşenmiş salon, kalabalığın boğuk uğultusuyla çınlıyordu. Tüm gözler benim üzerimdeydi ama ben sadece bir çifti hissedebiliyordum. Sert, sorgulayan, karanlık ve tuhaf bir şekilde stresli gözler… Poyraz Karahan’dı bu. Karahan ailesinin tek oğlu. Siyah smokiniyle bir heykel gibiydi. Kusursuz, soğuk ve kıpırtılıydı. Ne deseni olduğunu bilmediğim bir dövmeye sahip sağ eliyle çenesini ovuşturuyordu. Yan yana durduğumuzda aramızda görünmez bir duvar vardı adeta ve herkes o duvarı çiçekler ve alkışlarla örtmeye çalışıyordu sanki. Nikâh memurunun sesi yankılandı: “Poyraz Karahan, hiçbir baskı altında kalmadan, Esila Soydan’ı eş olarak kabul ediyor musunuz?” Sessizlik. Sonra, soğuk bir tonla: “Evet.” Başımı kaldırmadan gözlerimi kısıp babama baktım. Nikâh memurunun sesi bu kez bana döndü: “Esila Soydan, hiçbir baskı altında kalmadan…” Cümle burada düğüm oldu. “Evet,” dedim. Sesim ne fısıltıydı ne de çığlık. Sadece boşluk. O anda, parmağıma geçirilen yüzük parladı. Poyraz hiçbir hissiyat barındırmadan alnımdan öptü. Bir süre birkaç fotoğraf karesi için davetlilere doğru kol kola dikildik. Yanında ufacık kalmıştım fakat benden daha stresli duruyordu. “Korkma, seni yemem,” dedim fısıldayarak. Ortamı yumuşatmak istemiştim. Donuk kahverengi gözleri bir süre bana baktı. Gözleri yüzümün her santiminde gezinmiş, en son dekoltemde bir süre kaldığında tüm kan yüzüme toplanmış, utanmıştım. Ellerimle dekoltemi kaldırırken Poyraz, utandığımın bir hayli farkında olduğunu belli edercesine küçük bir gülümseme eşliğinde bakışlarını tekrar gözlerime çevirdi. Gözleri gözlerime değdiği an kim olduğumu yeni fark etmiş gibi tekrar eski donuk hâline dönüşmüştü. “Korkmuyorum. Midemi bulandırıyor,” dedi. O da benim gibi fısıldayarak bana doğru eğilmişti. Nefesi yüzüme tokat gibi çarparken gözlerimi birkaç kez kırpıştırıp kaşlarımı havaya kaldırdım. “Bu rezillik… sen… sırıtışın…” derken doğrulmuş ve kendi kendine homurdanmıştı. “Evlilik meraklısı.” Havaya kalkan kaşlarımı çatmak istesem de kendime engel oldum. Çok da umurumda sanki demek ayıp bir şey olduğu için de tekrar sırıttım: “Olur öyle şeyler,” dedim başımı ondan çevirip fotoğrafçılara bakarken. “Benim de çişim geldi.” “Ne!?” Tam o esnada bir flaş patladı ve Poyraz’ın o şaşkınlığı kayda alınmıştı. “Bu fotoğrafı evimizin duvarına asacağım, kocacım,” dedim.
İlk bölümümmmm aşklarrr. Umarım beğenirsiniz yapay zeka tam aklımda canlanan o fotoğrafı oluşturabildiii♥️♥️