YENİ BÖLÜM SİZLERLE KEYİFLİ OKUMALAR EŞSİZ OKURLARIM🤗🤗
-Burak’ın Ağzından-
15 yıl önce
Her zaman ki gibi konağın ihtişamı herkesi büyülüyordu. Annemle babam bahçe de oturup kahvelerini yudumluyorlardı. Ben ise kardeşim ile oyunlar oynuyordum.
Bu konak kimleri aldı içine kimlere ev sahipliği yaptı kim bilir ama artık bize aitti.
Amcam ve eşide bizimle aynı konağı paylaşıyordu. Hatırladığım kadarıyla hiç bir zaman çocukları olmamış. Herkesin düşüncesi kendisine dememişler kim ne derse desin o düşüncelerle her zaman üzülüyorlardı.
Her zaman olduğu gibi büyük bir hazırlık vardı evde bu hazırlık misafirler içindi.
Bende cam kenarında oturup deniz olmasa bile dışarıda oturan çocuklara bakıyordum. Dışarı çıkmak için izin veriliyordu ama ben dışarıda oynarken içimde bir boşluğu dolduramıyor bu küçük bedenime ağır gelen bir şeyler olduğunu biliyordum ne olduğunu çözemiyordum.
Ahmet :
“ Ooo bakıyorum da yeğenim oturmuşuz yine buralara hayırdır? Bir sorun yok değil mi.”
Amcamın geldiğini bile fark etmemiş hala dışarıyı seyrediyordum.
Ahmet Amcam öksürerek:
“Öhm yeğenim duymuyorsun herhalde yine dünyadan uzaklaşmışsın bu dünyadan.”
Kafamı çevirip amcama baktım. Konuşmadım tekrardan camdan dışarıya bakmaya devam ettim.
Ahmet Amca:
“ Burak hayırdır evladım. Niye konuşmuyoruz küsmüyüz?”
Susmak istiyordum ama konuşmazsam olay büyüyüp annemlere yansıyacaktı:
“Hayır, bir sorun yok sadece bilmiyorum amca bilmiyorum. Dışarıda ki çocuklarla oynuyorum. Deniz ile vakit geçiriyorum ama...”
Kalbimi göstererek konuşmaya devam ettim:
“Şurası burada oluşan bir boşluk var ve hiç dolmayacak gibi. Ne yapsam ne etsem dolmayacak gibi amca. Annemlere yansıtmak istemiyorum ama bilmiyorum amca bilmiyorum.”
Ahmet Amcam biraz düşündü sonra konuşmaya başladı:
“ Bak yeğenim o boşluk neyin boşluğu onu bilmiyoruz değil mi? Her ne yaparsak yapalım dolmayacak mı?”
“Dolmayacak gibi amca eksik bir şey varmış gibi.”
“Hmm.”
Hafif uzamış sakallarını eliyle kaşıyordu. Bir taraftanda dışarıya bakıp neler olduğunu anlamaya çalışıyordu.
Sessizlik hakim oldu amcamla benim aramda. Sessizliği ben bozdum.
“ Bu sessizlik sanki sonsuzmuş gibi amca. Bu sessizliğe son vermezsek bizi sonsuz sessizlikle bekliyor demek amca.”
“Şuna bak ufacık yaşında bize akıl veriyor.”
Amcam bana sarıldı. O sarılma çok farklıydı sanki. Bu son sarılmaymış gibi veda gibi.
“İçinde ki boşluk ne bilmiyorum. Ama bu boşluğu doldurmak için çabalayacağım amcam. Şimdi şöyle yapalım aşağıya gidelim çok güzel yemekler var hadi gidip birlikte bir şeyler yiyelim.”
Hemen ayağa kalkıp amcamın elinden tuttum. Sanki elini tuttuğum kocam adam çocuk gibiydi. Benimle aynı yaşta birlikte yaramazlık yapmaya gidiyor gibiydik.
Salona inmiştik babam koltuğa oturup annem ve yengemle sohbet ediyordu. Deniz ortada yoktu büyük ihtimalle uyuyordur. Ben ve amcamda annemlerin kızacağını bilsek de yine o masada ufakta olsa misafirlerden önce biz bakacaktık her zaman yaptığımız gibi.
Masanın başına gelip amcam bana sarma verdi. Kendisi de bir tane aldıktan sonra telefonu çaldı. Bana dönerek:
“ Sen yaramazlığa bensiz devam ediyorsun ufaklık. Ben sonra katılacağım sana. Dikkat et annenler görmesin.”
Göz kırparak yanımdan ayrıldı. Ben orada sarmalardan yerken amcam telefonda konuşuyordu. Görüşmesi bitince:
Amcam babama seslenerek:
“ Enes abi, ben katılamayacağım herhalde yemeğe sizlere afiyet olsun bu telefon çok acil gitmem gerekiyor.”
“Ahmet acelesi ne bu kadar sonra gidersin misafirler gelmek üzere.”
“Abi kusura bakmayın gitmem gerek.”
Amcam hızla evden çıktı. Sebebi ne bilmiyorduk.