Mira, bulduğu kâğıdı kimse görmeden elbisesinin iç cebine sakladı.
O gün boyunca aklından tek bir cümle çıkmadı.
"Bahçeye giden kapı zincirin başladığı yerde değil... bittiği yerdedir."
Ama bu ne anlama geliyordu?
Gece çöktüğünde malikâne sessizliğe büründü.
Koridorlarda yalnızca muhafızların ayak sesleri yankılanıyordu.
Mira yatağında doğruldu.
"Şimdi..."
Kapıyı yavaşça araladı.
Koridor bomboştu.
Sessiz adımlarla ilerlemeye başladı.
Duvarlardaki mumlar sönmeye yüz tutmuştu. Gölgesi taş zeminde uzayıp kısalıyor, her adımında kalbi biraz daha hızlı atıyordu.
Bir süre sonra kırık zincirin asılı olduğu koridora ulaştı.
Zincire yeniden baktı.
Bu kez farklı bir şey fark etti.
Duvarın dibinde yere kazınmış ince ok işaretleri vardı.
Oklar koridorun sonunu gösteriyordu.
Mira onları takip etti.
Koridor daraldıkça hava soğumaya başladı.
En sonunda çıkmaz gibi görünen taş bir duvarın önüne geldi.
"Burada bir şey olmalı..."
Duvarı dikkatlice inceledi.
Taşlardan biri diğerlerinden daha yeniydi.
Eliyle bastırdı.
Tak...
İçeriden mekanik bir ses geldi.
Duvar yavaşça iki yana açıldı.
Mira'nın nefesi kesildi.
Karşısında dar, karanlık bir tünel uzanıyordu.
Tam içeri girecekken...
"Dur."
Mira donup kaldı.
Arkasını döndüğünde yaşlı kütüphaneci Selene'yi gördü.
Kadının yüzünde her zamanki sert ifade vardı.
"Burada ne yapıyorsun?"
Mira cevap veremedi.
Selene ağır adımlarla yanına geldi.
Gözleri açık duran gizli geçide kaydı.
Uzun süre sessiz kaldı.
Mira ceza alacağını düşünüyordu.
Fakat Selene beklenmedik bir şey yaptı.
Geçidi tekrar kapatmadı.
Sadece cebinden eski, paslı bir anahtar çıkarıp Mira'nın avucuna bıraktı.
"Bu yol seni cevaplara götürür..."
Kısa bir duraksamanın ardından fısıldadı:
"...ama bazı cevaplar insanın hayatını mahveder."
Mira şaşkınlıkla kadına baktı.
"Neden bana yardım ediyorsunuz?"
Selene acı bir tebessüm etti.
"Çünkü yıllar önce aynı yolu yürümeye cesaret edemedim."
Tam o sırada uzaktan muhafızların sesleri duyuldu.
"Her yeri kontrol edin!"
Selene hızla geçidi kapattı.
"Mira."
"Evet?"
"Bu gece hiçbir şey görmedin."
Kadın arkasını dönüp karanlık koridorda kayboldu.
Mira ise avucundaki paslı anahtara baktı.
Üzerine küçük bir sembol kazınmıştı.
Bir başak...
Ve başağın altında tek bir kelime:
"Hasat."