♪♪♪
Sabah oldu. Annem bize güzel bir kahvaltı hazırladı. Hepimiz üstümüzü giydik. Annem makyajını yaparken babamla salonda sohbet ediyorduk.
Selçuk: Yürüyerek gidelim. Yolları öğrenmiş oluruz.
Umay: Peki baba, ama yinede evde olduğun zamanlar beni okula sen bırakırsın, değil mi?
Selçuk: Bırakırım kızım. Haa, bir de birşey söylemeyi unuttum. Tercüme edecek kişi başka bir şehirde yaşıyormuş. O yüzden maalesef uygulama kullanacağız.
Umay: Umarım anlaşabiliriz.
Annem geldi ve aşağı indik. Şirketin evimizin önüne bırakmış olduğu arabamızı gördük ama yürüyerek gittik. Okula vardığımızda öğrenciler teneffüsteydi. Hepsi bize bakıyordu, çekik gözlü olmadığımız için dikkat çekiyorduk. Kapıdan içeri girince bir sekreter çok tatlı bir şekilde bizi karşıladı. Türkiye'de hiç okulda sekreter olduğunu görmemiştim. Babam çeviriyi kullanarak Türk olduğumuzu, müdürle görüşmek istediğimizi anlattı. Sekreter kız bizi müdürün odasına kadar götürüp gitti. Kapıyı tıklatıp girdik. Babam ve müdür çeviriden konuşmaya başladı.
Selçuk: Merhaba müdür bey, rahatsız etmek istemezdik.
Müdür ilk başta şaşkınlıkla baktı, babam telefonu gösterince anladı.
Müdür: Ah, hiç rahatsızlık vermediniz. Buyrun oturun.
Oturduk.
Müdür: Kusura bakmayın. İlk başta anlayamadım.
Gaye: Sorun yok müdür bey, gayet normal.
Müdür: Anlayışınız için teşekkür ederim. Konuşmak istediğiniz konu nedir?
Selçuk: Biz başka bir ülkeden mesleğim gereği buraya taşındık. Kızım Umay'ı bu liseye kaydettirmek istiyorum.
Müdür bana baktı. Tatlı bir şekilde gülümsedim.
Müdür: Peki, hangi ülkeden geliyorsunuz?
Bende konuştum.
Umay: Türkiye'den, müdür bey.
Müdürün yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. Sevinçle bize birşeyler söyledi.
Müdür: Harika! Burada gerçekten çok rahat edecek. Çünkü Kore'nin okullarında Türkçe dersi olan tek yer burası. Türkçe bilen bir öğretmen var. İhtiyacınız olduğunda onunla konuşabilirsiniz.
(Normalde tabii ki Kore'de Türkçe dersi yoktur ama siz varmış gibi düşünün QĞWEMDNSNXMDNSJWKJSJDNDNRNEJİWJWSJDHXNSNNWEJJDNDNDNDJJDJDJDJDJXNNSHSJSJJWİW araya girdiğim için üzgünüm okumaya devam edin :)
Şaşkınlıkla birbirimize baktık. Böyle birşeyi hiç beklemiyorduk.
Müdür: İsterseniz sizinle daha rahat konuşabilmek için bu öğretmenimizi çağırayım. Tercüme eder.
Selçuk: Çok iyi olur.
Müdür masadaki telefonunu alıp birisini aradı. Çeviriden konuştuğu herşeyi öğrendik.
Müdür: Bay Ji-Hoon, lütfen acilen odama gelin. Çok önemli bir konu var.
Telefonu kapatıp bizle konuşmaya başladı.
Müdür: Bu öğretmen Koreli fakat akıcı Türkçe konuşabiliyor. İşimiz gerçekten kolaylaşacak. Hatta Umay'ı onun sınıfına gönderirsek çok iyi olur. Ha, bu arada, içecek birşey ister misiniz?
Selçuk: Yok, sağolun.
Müdür: Eğer çay olsaydı size hiç sormadan çay söylerdim. Türkler çayı çok sever, bilirim.
Müdür geveze fakat sıcakkanlı birisiydi. Çok sevimli bir adamdı. Derken odaya çat diye birisi girdi. Müdürle konuştuğu şeyleri uygulamadan takip ettik.
Ji-Hoon: Beni çağırmıştınız müdür bey?
Müdür: Bay Ji-Hoon, bu aile işleri gereği Türkiye'den buraya taşınmış. Kayıt işlemleri için bize yardım etmelisiniz.
Türkçe öğretmeni şaşkınlıkla bize baktı.
Ji-Hoon: P-peki? Yardım edeyim. (Türkçeye geçer) İsterseniz çeviri uygulamasını kapatın.
O an gülmemek için kendimi zor tuttum. Aslında hoca Türkçeyi doğru konuşuyordu ama telaffuzu biraz komikti. Onun demesiyle çeviri uygulamasını kapattık. Müdürle birşeyler konuştular.
Ji-Hoon: Şimdi kayıt için size bazı sorular soracağım.
≈♪
Yaklaşık 1 saat boyunca kayıt için uğraştık. Ayrıca bana okul formamı verdiler. Burada satın almak yerine formayı okul veriyordu, okul formasının haricinde bir de isimlik vardı. İsimliğimi ertesi gün vereceklerdi. Onu formanın soluna yapıştıracaktım ve herkes benim adımı görebilecekti. Bu okullarda daha önce hiç görmediğim şeyler vardı. Sonraki gün sabah erkenden babamla birlikte tekrar okula gidip bir öğrenci dosyası oluşturacaktık. Bu dosyada önemli bilgiler bulunacaktı. Dosya tamamlanınca gideceğim sınıf belirlenecekti ve okula başlayacaktım. Çok heyecanlıydım.