Gxdynxyu@glstbctyAnlamak gerekir; her kelimenin altındaki sessiz çığlığı, her dost gibi görünenin gölgesindeki karanlığı. Çünkü bazen en sevdiğin, en güvendiğin kişi, aslında yanlış kişidir. Önce hiçbir şey hissetmezsin; sadece bir yanılgı sanıp geçersin, ardından içte bir boşluk büyümeye başlar. Sonra fark edersin ki, seni en iyi tanıyan, zaaflarını bilen, en büyük korkularını fısıldayan kişi sana karşıdır. Yavaş yavaş anladıkça, içindeki sıcaklık soğur; güven dediğin şey, tuzla buz olur avuçlarında. Ve bir gün, yolun sonunda durup geriye baktığında, o eski dostlukları, içten gülüşleri, paylaşılan sırları düşünürsün. Fakat her şeyin bir yalan olduğunu bilmek ağır gelir. Önünde iki yol vardır: ya acıyı kalbine gömüp yoluna devam edersin, ya da gerçeğin soğuk yüzüyle yüzleşip geri dönersin. Unutma, her geri dönüş seni biraz daha yaralar, biraz daha eksiltir. Her gülümseyen yürekten samimiyet gelmez; çünkü bazen en büyük ihanet, en yakınındakinden gelir.