Eda@apollo_651Karanlık bir sokakta ardımdan gelen ayak sesleri. Yabancının sigara içtiğini aldığım ağır kokudan anlayabiliyordum. Ben yürüdüm, o yürüdü. Ben durdum, o yaklaştı. Sokak lambası gözlerini aydınlattığında tanıdım onu. Gözleri ilk günkü gibi saf, dudaklarındaki sırıtış son bir veda gibi sessizdi. Eğildi ve fısıldadı. "Saklambaç oynayalım mı?" Biliyordum. Severdi çocuk oyunlarını. Büyümenin sorunlarından böyle kaçabilirdi çünkü. Ve ben de hep onun oyun arkadaşı olurdum. "Olur" dedim. "Say" dedi. Saydım. Bir, iki, üç, dört... Yüze geldiğimde açtım gözlerimi. Yatağımdaydım. Saat hala gecenin zifiri karanlığı. Bana son kez saklambaç oynayalım demişti. Ve ben son kez onu bulacağımdan emindim. Ta ki onu kaybedinceye kadar. İyi kabuslar. Tabii uyuyabilirseniz... Yorumlarda buluşalım. Kızıl okyanus'u okuyalım. Bu gecelik bu kadar.