YOL AYRIMI

"Bakın Umut Bey-" Sözümü kesti "Sayın savcım diyecektiniz herhalde." Saygısızlık mı yapmıştım. Sanırım adam haklıydı. "Kusura bakmayın ama-" Yine sözümü kesti. Bu adam kendinden başka kimseyi dinlemiyor muydu acaba? "Bakarım burası sizin babanızın ahırı değil." Saygısızlığımı hak ediyordu. Beni bu şekilde aşağılayamazdı. "Çünkü sizin babanızın ahırı öyle değil mi? Karakollar, adliyeler hep size köpeklik yapıyor zaten." "Şu an bir cümlenle seni nezarete attırabilirim." "Attırın o zaman sizi durduran ne?" Ayağa kalktı ve bana doğru ilerlemeye başladı. Ne oluyordu? Bu adam çok tanıdık bir o kadar da yabancı gibiydi. "Bu yersiz ve aptalca cesaretinin nereden geldiğini merak geldiğini merak ediyorum çünkü." "Asıl aptalca olan ne biliyor musunuz mevkini kullanarak karşındakini aşağılamaya çalışmak." Dedim ve kapıya doğru ilerlemeye başladım daha fazla burada kalırsam günü nezarette bitirecektim çünkü. Birden kolumu tutmasıyla elini tutup ters çevirdim ve sırtına sabitledim. "Sen kim oluyorsun da bana dokunabileceğini zannediyorsun!" Elimi bıraktığında dip dibeydik. Nefeslerini hissedebiliyordum. Gözlerimiz birbirine kenetlenmiş gibiydi. "Şu an kanun gözünde bir suçlusun."