Yarınlardan umutlu

Karadeniz'in karanlık suları gibiydi hayatım en dibi en kuytusu en köşesi anam babam daha ben kundaktayken ölmüşler ilk onlar bbırakmıs beni ardında sonra baslanıs benim ordan oraya sürgün günlerin babaannem vefat edene kadar o bakmış ondan sonra büyük yengem Azime bazen halalar bazen teyzeler ama hep göcebe on sekizinci yaşıma bastığım gün dediler evleneceksin tamam dedim artık benim de bana ait bir yuvam olacak ama olmadı