- BÖLÜM-DEFNE’NİN ANNESİNİN KAYDI
Eski telefonun ekranında tek bir isim vardı.
“Defne’nin annesi.”
Defne birkaç saniye ekrana bakakaldı.
“Bu kayıt… anneme mi ait?”
Mert başını salladı.
“Başka bir açıklaması yok.”
Aras telefonu eline aldı.
“Dinleyelim.”
Kayıt açıldı.
Önce birkaç saniye sessizlik vardı.
Sonra Defne’nin annesinin sesi duyuldu.
Yorgun ama kararlıydı.
“Eğer bunu bir gün Defne dinliyorsa, artık her şeyi bilmesinin zamanı gelmiştir.”
Defne’nin gözleri doldu.
Ses devam etti.
“Defne, seni hiçbir zaman terk etmedim.”
Defne başını eğdi.
“Annem…”
“Sen ve Deniz kardeştiniz. O gece ikinizi ayırmak zorunda kaldık. Çünkü Aras’ın babası Deniz’in gördüğü şeyi kullanarak herkesi tehdit ediyordu.”
Mert sessizce dinliyordu.
“Aras’ın babası yıllarca insanların korkularını kullandı. O gece çocukların yanında yaptığı şeyi Deniz gördü. Deniz konuşursa her şey ortaya çıkacaktı.”
Kayıt birkaç saniye durdu.
Sonra annesinin sesi yeniden geldi.
“Ben çocuklarımı korumak istedim. Deniz’i saklamak istemedim. Onu güvende tutmak istedim. Mert’in babası da bize yardım etti.”
Mert gözlerini kapattı.
“Babam…”
Kayıt devam etti.
“Aras’ın babası ise herkese farklı bir hikâye anlattı. Mert’in babasını suçladı. Çocukların hatırladıklarını değiştirmeye çalıştı. Aras’ın yaşadığı hafıza boşluklarının sebebi de buydu.”
Aras başını kaldırdı.
“Demek gerçekten…”
Defne onun eline baktı.
Aras sessizce devam etti:
“Ben hiçbir şeyi unutmadım. Bana unutturuldu.”
Kayıtta son cümleler duyuldu.
“Eğer bir gün Deniz’e ulaşırsanız ona şunu söyleyin: Seni hiçbir zaman bırakmadım.”
Kayıt bitti.
Odada kimse konuşmadı.
Sonra Mert telefonu kapattı.
“Artık Deniz’i bulmalıyız.”
Eski tren istasyonuna vardıklarında hava kararmaya başlamıştı.
Peronda tek bir kişi vardı.
Genç bir adam.
Onları görünce ayağa kalktı.
Defne birkaç adım attı.
“Deniz?”
Adam başını kaldırdı.
Gözleri doldu.
“Defne…”
Defne olduğu yerde kaldı.
Yıllardır hakkında sorular sorduğu kişi karşısındaydı.
Deniz yavaşça yaklaştı.
“Beni affet.”
Defne başını iki yana salladı.
“Senin suçun değildi.”
Deniz gözlerini Mert’e çevirdi.
“Baban beni o gece kaçırmadı.”
Mert cevap vermedi.
“Beni kurtardı.”
Sonra Aras’a baktı.
“Sen de beni kurtarmaya çalıştın.”
Aras’ın gözleri doldu.
“Hatırlıyorum.”
Deniz hafifçe gülümsedi.
“Ben de hatırlıyorum.”
Bir süre sonra Deniz çantasından küçük bir dosya çıkardı.
“Bütün kanıtlar burada.”
Dosyayı Mert’e verdi.
“Bundan sonra kimse geçmişi değiştiremez.”
Defne dosyaya baktı.
“Peki Aras’ın babası?”
Deniz başını salladı.
“Artık gerçeği saklayamaz.”
Mert dosyayı kapattı.
“Bu hikâye burada bitecek.”
Deniz ona baktı.
“Hayır.”
Kısa bir gülümsemeyle ekledi:
“Burada başlayacak.”
Çünkü ilk kez herkes gerçeği biliyordu.
Ve artık kimsenin saklanmasına gerek yoktu.
Chapter 30
DEFNE’NİN ANNESİNİN KAYDI
End of chapter
1 comments
Keşke bitmeseydi bu kitap ellerine sağlık