- BÖLÜM-LARA’NIN KIZI
Telefon kapandı.
Defne telefonu kulağından yavaşça indirdi.
Kimse konuşmuyordu.
Mert ona bakıyordu.
Selin ise olduğu yerde donmuştu.
Defne'nin aklında tek bir cümle vardı:
“Ben Lara'nın kızıyım.”
Defne sonunda:
“Lara'nın kızı olduğunu söyledi.”
Mert'in yüzü değişti.
“Emin misin?”
“Evet.”
Selin hemen araya girdi.
“Telefonu bana ver.”
Defne telefonu uzatmadı.
“Hayır.”
“Defne…”
“Hayır, Selin. Artık yeter.”
Defne'nin sesi titriyordu ama bu kez geri adım atmadı.
“Önce Lara'nın yaşadığını söylediniz. Sonra kardeşim olduğunu söylediniz. Şimdi de onun bir kızı olduğunu öğreniyorum. Herkes bir şey biliyor ama kimse bana gerçeği söylemiyor.”
Mert sessizce:
“Çünkü bazı gerçekler anlatıldığında başka insanlar zarar görebilir.”
Defne ona döndü.
“Peki ya ben?”
Mert sustu.
“Ben zarar görmüyor muyum?”
Odadaki sessizlik birkaç saniye sürdü.
Sonra Selin:
“Lara'nın bir kızı olduğunu bilmiyordum.”
Defne şaşkınlıkla ona baktı.
“Sen Lara'nın kardeşisin.”
“Evet.”
“Yıllarca onu sakladığını söyledin.”
“Evet.”
“Nasıl kızından haberin olmaz?”
Selin cevap veremedi.
Mert araya girdi.
“Çünkü Lara bunu herkesten sakladı.”
Defne:
“Kimden?”
Mert'in yüzü gerildi.
“Bizi takip edenlerden.”
Defne'nin aklına bir anda eski fotoğraflar geldi.
Dört çocuk.
Kuyu.
Annesi.
Aras.
Mert.
Lara.
“Peki o kız neden şimdi beni aradı?”
Mert:
“Belki seni buldu.”
“Beni neden bulsun?”
Mert cevap vermeden önce Defne'nin telefonuna yeni bir bildirim geldi.
Bilinmeyen numara.
Bir fotoğraf.
Defne açtı.
Fotoğrafta genç bir kız vardı.
Kız kameraya bakıyordu.
Arkasında eski bir ev görünüyordu.
Fotoğrafın altında ise:
“Beni tanımıyor olabilirsin. Ama ben seni yıllardır tanıyorum.”
Defne'nin eli titredi.
“Bu o.”
Selin fotoğrafa baktı.
Yüzü bembeyaz oldu.
“Hayır…”
Defne hemen ona döndü.
“Tanıyorsun.”
Selin cevap vermedi.
“Tanıyorsun, değil mi?”
Selin sonunda:
“Evet.”
Defne'nin gözleri doldu.
“Kim?”
Selin fotoğrafa tekrar baktı.
“Lara'nın kızı.”
Tam o anda Mert'in telefonu çaldı.
Ekranda kayıtlı olmayan bir numara vardı.
Mert açtı.
“Kim?”
Karşıdan bir kız sesi geldi.
“Sen hâlâ onlara yalan söylüyorsun.”
Mert'in yüzü değişti.
“Sen…”
Kız:
“Defne'yi benden uzak tut.”
Mert ayağa kalktı.
“Bunu yapamam.”
“Yapmazsan Aras'ın başına gelenleri anlatırım.”
Mert bir anda sustu.
Defne bunu fark etti.
“Aras'ın başına ne geldi?”
Mert telefonu kapattı.
Defne'nin yanına geldi.
“Bunu şimdi konuşamayız.”
“Hayır.”
Defne geri çekildi.
“Tam şimdi konuşacağız.”
Mert gözlerini kaçırdı.
“Aras'ın çocukluğuyla ilgili bir şey biliyorsun.”
Mert cevap vermedi.
Defne:
“Değil mi?”
Mert sonunda:
“Aras o gece tek başına değildi.”
Defne'nin kalbi hızlandı.
“Kim vardı yanında?”
Mert:
“Lara.”
Selin gözlerini kapattı.
Defne şaşkınlıkla:
“Lara mı?”
“Evet.”
“Peki neden Aras bunu hatırlamıyor?”
Mert'in cevabı çok kısa oldu.
“Çünkü hatırlamasını istemediler.”
Defne'nin telefonu yeniden titredi.
Bu kez mesaj yoktu.
Bir video gelmişti.
Defne videoyu açtı.
Görüntü karanlıktı.
Sonra kamera yavaşça hareket etti.
Bir evin önündeydi.
Defne hemen tanıdı.
Kuyu evi.
Videoda genç kızın sesi duyuldu:
“Defne…”
Görüntü bir anda yakınlaştı.
Kız kameraya baktı.
“Beni bulmak istiyorsan, tek başına gel.”
Defne'nin nefesi kesildi.
Kız devam etti:
“Ve Aras'ı sakın yanında getirme.”
Video kapandı.
Defne ekrana bakakaldı.
Mert:
“Gitmeyeceksin.”
Defne başını kaldırdı.
“Gitmek zorundayım.”
“Bu bir tuzak olabilir.”
“Olabilir.”
“Defne!”
Defne kapıya yöneldi.
“Yıllardır herkes benim yerime karar verdi.”
Kapının önünde durdu.
“Bu kez ben karar vereceğim.”
Selin arkasından seslendi:
“Defne, bekle!”
Defne dönmedi.
Tam dışarı çıkacakken telefonu yeniden titredi.
Son mesaj geldi.
“Bir şeyi daha bilmen gerekiyor.”
Defne ekrana baktı.
Altındaki cümleyi okuyunca olduğu yerde kaldı:
“Lara'nın kızı benim… ama Lara'nın tek çocuğu ben değilim.”
Defne'nin gözleri büyüdü.
Arkasından Mert'in sesi geldi:
“Defne…”
Defne yavaşça döndü.
“Lara'nın başka çocuğu mu var?”
Mert cevap vermedi.
Ve Selin'in yüzündeki korku, cevabı zaten vermişti.
الفصل 25
LARA’NIN KIZI
نهاية الفصل
0 تعليق
لا توجد تعليقات على هذا الفصل بعد. اكتب أول تعليق.