- BÖLÜM-ESKİ HASTANE
Defne telefonu elinde öylece tutuyordu.
Aras karşısında bekliyordu.
“Ne yazıyor?”
Defne gözlerini ekrandan kaldırdı.
“Eski hastaneye gitmemizi istiyor.”
Aras rahatlar gibi oldu.
“Tamam. O zaman gidiyoruz.”
Defne sustu.
Aras birkaç saniye sonra tekrar sordu.
“Ne oldu?”
Defne bu kez gözlerini kaçırdı.
“Lara… senin gelmeni istemiyor.”
Aras'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Ne?”
Selin başını öne eğdi.
“Ben de bunu söyleyeceğini biliyordum.”
Aras ona döndü.
“Lara neden benden korkuyor?”
Selin:
“Belki senden korkmuyordur.”
“Öyleyse neden gelmemi istemiyor?”
Selin cevap vermedi.
Aras bir adım yaklaştı.
“Benden sakladığınız ne var?”
Defne araya girdi.
“Aras, sakin ol.”
“Nasıl sakin olayım, Defne? Çocukluğumla ilgili herkes benden daha fazla şey biliyor.”
Haklıydı.
Ama Defne'nin de içi rahat değildi.
Çünkü Lara'nın mesajı açıkça Aras'ı dışarıda bırakmalarını istiyordu.
Bir süre sonra Defne ve Selin eski hastaneye doğru yola çıktı.
Aras gelmek istedi.
Ama Defne onu durdurdu.
“Bize bir şey olursa seni ararım.”
Aras başını salladı.
“Defne…”
“Ne?”
“Lara'ya hemen güvenme.”
Defne birkaç saniye ona baktı.
“Sen de bana hemen güvenme.”
Aras bu cümleyi duyunca sustu.
Defne arkasını dönüp yürüdü.
İlk kez aralarındaki güven gerçekten sarsılmıştı.
Eski hastane yıllardır kullanılmıyordu.
Kapının önünde paslanmış bir tabela vardı.
GİRİLMEZ
Selin kapıyı açtı.
Defne şaşkınlıkla baktı.
“Buraya daha önce geldin.”
Selin:
“Evet.”
“Ne zaman?”
“Yıllar önce.”
“Lara için mi?”
Selin cevap vermedi.
Koridorda ilerlediler.
Duvarlardaki eski tabelalar hâlâ duruyordu.
Çocuk Servisi.
Defne o tabelayı görünce durdu.
“Selin…”
“Ne?”
“Burada neden çocuk servisi var?”
Selin'in yüzü gerildi.
“Çünkü burası sadece hastane değildi.”
Defne'nin kalbi hızlandı.
“Ne demek o?”
Selin cevap vermeden koridorun sonundaki kapıyı açtı.
İçeride eski dosya dolapları vardı.
Bir tanesinin üzerinde:
2011
yazıyordu.
Defne hemen dolaba yöneldi.
Dosyaları karıştırmaya başladı.
Bir dosyanın üzerinde isim gördü.
MERT
Defne dosyayı açtı.
İlk sayfada bir tarih vardı:
17 Haziran 2011.
Altında ise tek bir cümle:
“Hasta teslim edildi.”
Defne'nin eli titredi.
“Hasta mı?”
Selin dosyaya baktı.
“Bunu görmemeliydin.”
Defne:
“Artık bunu söyleme.”
Dosyanın altından başka bir belge çıktı.
Üzerinde üç isim vardı:
Mert
Aras
Lara
Ama dördüncü satırda bir isim daha vardı.
Defne'nin nefesi kesildi.
Defne.
Dördünün yanında da aynı tarih yazıyordu.
19 Haziran 2011.
Defne başını kaldırdı.
“Biz dört kişi buraya getirilmişiz.”
Selin sessizdi.
“Niye?”
Tam o anda koridorun diğer ucundan bir ses geldi.
“Çünkü o gece bir çocuk kayboldu.”
Defne ve Selin dondu.
Ses karanlıktan geliyordu.
Defne fısıldadı:
“Lara?”
Karanlıktan biri çıktı.
Ama Lara değildi.
Mert'ti.
Defne'nin gözleri büyüdü.
“Sen…”
Mert yavaşça yaklaştı.
“Beni dinleyin.”
Selin geri çekildi.
“Sen burada olmamalısın.”
Mert:
“Biliyorum.”
Defne:
“Bize gerçeği anlat.”
Mert gözlerini Defne'den kaçırdı.
“Gerçek sandığınızdan daha kötü.”
“Ne oldu 2011'de?”
Mert uzun süre sustu.
Sonra:
“Dört çocuk buraya getirildi.”
Defne:
“Sonra?”
“Üçü çıktı.”
Defne'nin kalbi sıkıştı.
“Lara mı kaldı?”
Mert başını kaldırdı.
“Hayır.”
Defne'nin yüzü bembeyaz oldu.
“Kim kaldı?”
Mert cevap vermeden önce hastanenin ışıkları bir anda yandı.
Koridor tamamen aydınlandı.
Ve karşı duvarda eski bir güvenlik fotoğrafı belirdi.
Fotoğrafta dört çocuk vardı.
Ama fotoğrafın altında yazan tarih:
20 Haziran 2011.
Defne fotoğrafa yaklaştı.
Çocukların yanında bir yetişkin duruyordu.
Yüzü bulanıktı.
Ama boynundaki kolyeyi Defne hemen tanıdı.
L harfi.
Defne yavaşça Selin'e döndü.
“Bu kolye…”
Selin'in gözleri doldu.
Mert ise tek bir cümle söyledi:
“Lara'nın değil.”
Defne:
“Ne?”
Mert fotoğrafa baktı.
“Annenin.”
Tam o anda Defne'nin telefonu çaldı.
Ekranda bilinmeyen numara vardı.
Aradı.
Karşıdan bir kız sesi geldi.
“Defne?”
Defne nefesini tuttu.
“Lara?”
Kısa bir sessizlik.
Sonra kız:
“Hayır.”
Defne'nin yüzü değişti.
“Ben Lara'nın kızıyım.”
Ve telefon kapandı.