Vişne ve Kiraz

Bir kitabın kapağı açıldı bütün nefesler tutuldu ve bakışlar açan kişiye döndü. Yıllardır sürekli bir tekrarın içine hapsedilmiş kalpler yeniden umutlanmıştı. Aynı acıları yaşamayacak ve yaşatmayacaklarına. Kötü karakterler nefret edilmekten kurtulmak istiyordu, onları bu şekilde yazan kaleme lanet ediyordu. İyi karakterler ise bu kadar iğrenç bir kader ile yazıldıkları için, bu kadar çok acı çektikleri için lanetler yağdırıyordu. Sonunda bir kurtuluş günüydü bu kişi onları kurtaracaktı. “Hey! Yardım et bize. Sürekli bir döngü içinde yaşamaktan yorulduk. Biz yalnızca mutlu olmak istiyoruz.” dedi kitabın katili. Kitabı açan kişi ön sözünü okudu ve ilk bölüme parmak bastı karakterlerin yazgılarını okumaya başlamıştı bile. Bazı kaderler değişmezdi, değişemezdi. Hastalıklı bir zihniyet çocuk, erkek, kadın, bitkiler , hayvanlar ve hatta binalar onlarca nefesi, varlığı mahvetmişti… kitabın kadın karakteri olan papatya yeniden yolunmaya başlamıştı bile. Akıllara tek bir söz geliyordu “Biz papatya yoluyoruz seviyor mu sevmiyor mu diye... Hayatta bizi yoluyor aslında dayanacak mı dayanamayacak mı diye... -Paul Auster”